Thursday, November 24, 2005

Τι είπατε...?


Ναι, δεν έχω τίποτα να πω...
Οχι γιατι δεν συμβαίνει τίποτα στη ζωή μου αλλά γιατι συμβαίνουν τόσα πολλά, που είναι αδύνατον να χωρέσουν σε μερικές αράδες.
Θα μπορούσα να πω για τις πολύπλευρες ενασχολήσεις μου και τις αναμενόμενες κοσμοϊστορικές αλλαγές που επιφυλάσσει το επαγγελματικό μου μέλλον,
θα μπορούσα να εξυμνήσω την επιμονή μου που αν και καθυστερημένα θα επιβραβευθεί πανηγυρικά σε λίγες ημέρες,
θα μπορούσα να καταραστώ την κακή μου τύχη (σε ορισμένους τομείς) που πολλές φορές με παιδεύει και όχι με ασήμαντες συνέπειες,
θα μπορούσα να βαυκαλίζομαι με την ηθελημένη νωθρή απραξία μου, δικαιολογώντας τη καλλιτεχνική μου φύση,
θα μπορούσα να αστειεύομαι προκαλώντας το γέλιο ή να προκαλώ το ενδιαφέρον με ιστορίες πεπερασμένες (χωροχρονικά και πνευματικοψυχολογικά), ξορκίζοντας έτσι ένα παρελθόν που θέλω να ξεχάσω (ή να διαιωνίσω), ένα παρόν που φοβάμαι να αντιμετωπίσω (κι έτσι να το παραφράζω) και ένα μέλλον που ελπίζω να με ανταμείψει(αν δεν με καταστρέψει τελικά),
θα μπορούσα να κάνω όλα αυτά ή άλλα τόσα... αφόρητα ανούσια ή απελπιστικά ουσιαστικά!
Προτιμώ μερικές φορές τη σιωπή ή την λιτή έκφρασή της με λέξεις.
Ισως είναι και η αδυναμία μου να δω κατάματα τις εξελίξεις και να τις εκτιμήσω δεόντως και αποτελεσματικά!
Μένω εδώ, άφωνος (και εκπληκτος) τις περισσότερες φορές, εκφράζοντας μόνο μια παράλληλη πραγματικότητα και αναμένοντας την επιστροφή (μου) στη διαύγεια αφού η ομίχλη που καλύπτει το μυαλό μου δεν έχει διαλυθεί...ακόμα!!

11 Comments:

Blogger Mikrouli said...

Εύχομαι το ομιχλώδες τοπίο που σκεπάζει την σκέψη σου και καθυστερεί την επαφή σου με ό,τι εσύ θεωρείς "αληθινό" να διαλυθεί αποκαλύπτοντας όλα αυτά που σε γεμίζουν και σε τρομάζουν συγχρόνως...
Γιατί η ευχή μου είναι διπλή;
Απλό...
Γιατί στην ουσία, αυτό που λατρεύεις να μισείς, αυτό που αποζητάς να αποστείλεις στα τάρταρα της σκέψης, είναι αυτό που θα σου δώσει τον κατάλληλο μεγενθυντικό φακό να εστιάσεις σε αυτά που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θέλεις...
Σήμερα...
Γιατί το αύριο δεν μπορείς ΠΟΤΕ να το προεξοφλήσεις και να το δαμάσεις...
Συμφωνείς με τις ασυναρτησίες μου;
Δεν είναι "θαύμα" η ζωή;
;-)

4:29 PM  
Blogger scorpina said...

Επειδή είμαι μαζί σου, πες μου σε παρακαλώ κάτι:


ΤΟ ΠΑΝΩ ΤΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΠΟΥ ΝΑ ΤΟ ΒΑΛΩ??????


....ΚΑΙ ΟΧΙ, ΕΚΕΙ ΔΕ ΧΩΡΑΕΙ....ΝΤΑΞ'?

1:43 PM  
Blogger street spirit said...

ελπίζω να μην είναι η ομίχλη που είχα πετύχει στα Γρεβενά... δεν μπορώ να δω και το πανό της scorpinas ;)

4:38 PM  
Blogger Mikrouli said...

Κοίτα λίγο πιο ψηλά!
Ναι εκεί... Καλά το πας!

10:23 PM  
Blogger ViSta said...

Με εκανες να νοιωθω τοσο γελεια με τα ποστακια μου, μετα απο αυτο εδω που διαβαζω.
Ειμαι δυστηχως και εγω αφωνη.
Να με συγχωρεις που δε το αφηνω ομως εκει, και επιβαραινω με σχολιο. Φλυαριες δηλαδή...

Να εισαι καλα εκει μεσα στην ομιχλη, χρειαζεται κοτσια να περιμενεις την διαυγεια και να μη το βαζεις στα ποδια, ετσι στα τυφλα κατευθυνομενος προς την χαραδρα.
Να εισαι καλα.

11:39 PM  
Blogger Storyteller said...

Μικρούλι, καλα το πας πες κι αλλα μπας και βγάλουμε ακρη!!!
Scorpina, βαλ το οπου θες μωρέ..λες και το βλέπει κανείς...ετσι μεταξύ μας να τα διαβαζουμε να περνα η ώρα...κι αλλα πανώ μωρεεεεεε
street spirit, κι ανσου πω ότι είναι πολύ χειρότερη η ομίχλη? Ειδα ομως κι εγώ μια ομίχλη στη Θεσσαλονίκη...εχθές τα ξημερώματα μετά το τέλος του Φεστιβάλ...4 τα ξημερώματα στην Αριστοτέλους...Τα πάντα ασπρα...ξαφνικά εναρμονήστηκε το εσωτερικό μου με το εξωτερικό περιβάλλον...τελεια!
Vista μου καλό μου κορίτσι... και εγώ ανόητος νιωθω διαβάζοντας τα ποστ μου...κυρίως γιατι υπάρχουν κατι άλλα (σαν τα δικά σας παιδια) που μπορούν να πιανουν οσμές στον αέρα, ματιές στον ορίζοντα και ήχους στον αιθέρα...αλλά θ αμάθω κι εγώ που θα παει
Σας ευχαριστώ παίδες!!!!

7:48 PM  
Blogger Rodia said...

Ομορφες οι ιστορίες σου :-)

11:44 PM  
Blogger mindstripper said...

Mεγάλο στόχο έχεις βάλει αλλά σε βλέπω αποφασισμένο κι έτσι δεν σε φοβάμαι. Μόνο μην αργείς γιατί εμένα προσωπικά μου λείπουν οι ιστορίες σου.

Chin up, baby. ;-)

12:02 PM  
Blogger Giramondo said...

Έχουμε χαθεί όλοι μέσα σε μία ομίχλη και ψάχνουμε το πως θα βγούμε στο φως...είναι τουλάχιστον όμορφο ότι αν και χαμένοι...ερχόμαστε σε επαφή με άλλους ...χαμένους.

φιλιά

2:02 PM  
Blogger sadistria said...

Σαλονικιός είστε?

3:40 PM  
Blogger Storyteller said...

rodia, καλως ήρθες και σε ευχαριστω!
mindstripper, θα επανελθω... στο υποσχομαι!
giramondo, αν μη τι άλλο ειναι παρήγορο αυτό!
sadistria, οχι δεν ειμαι, είχα πάει για το φεστιβάλ (και δεν έχω και την καλύτερη γνωμη για τη Σαλονικη.

9:58 PM  

Post a Comment

<< Home