Sunday, November 06, 2005

Η φωτιά του μυαλού και το ψύχος της ψυχής!


Η ζωή θέλει θυσίες. Δεν το πίστεψα. Έτσι αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να γεννηθώ. Ήταν όμως η πρώτη και η μοναδική θυσία που έκανα. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι να έχω υποβάλει τον εαυτό μου σε μια τέτοια επώδυνη δοκιμασία. Ποτέ δεν δυσκόλεψα, ποτέ δεν επιβάρυνα την από πριν ταλαιπωρημένη ύπαρξή μου. Δεν πίστεψα σε κανένα επουράνιο ή υποχθόνιο θεό. Δεν εξομολογήθηκα ποτέ (γιατί το κάνω τώρα;) Δεν άπλωσα ποτέ τα χέρια, μόνο άρπαζα όποιο χέρι μου προσφερόταν οικειοθελώς, χωρίς πίεση, χωρίς να το ζητήσω. Δεν έδωσα σημασία στις αλήθειες των παιδικών παραμυθιών, στα λόγια ανόητων σοφών και άπειρων ηλικιωμένων. Δεν ακολούθησα τις συμβουλές κανενός ερημίτη, δε δοκίμασα τα φίλτρα κανενός αλχημιστή, δεν είπα τα ξόρκια καμιάς μάγισσας. Δε συνάντησα κανέναν κι όμως με αποπλάνησαν επιτήδειοι τυχοδιώκτες, πλανόδιοι πωλητές, και πολλά υποσχόμενες πόρνες. Περιπλανήθηκα μέρες, νύχτες, χρόνια ολόκληρα. Δεν έβλεπα αλλά τυφλώθηκα απ τα πολύχρωμα φώτα, τους μεγάλους δρόμους και τις πολυτελείς βιτρίνες. Δεν άκουγα αλλά με μέθυσαν άγριες μουσικές, σαρκοφάγες νότες, αδυσώπητα βέλη στίχων. Δεν γευόμουν αλλά αφέθηκα σε ανάλατες απολαύσεις και άγευστες πανδαισίες. Δεν άγγιζα άνθρωπο αλλά ένιωσα όλη την γύμνια τους, όλον τον ιδρώτα του κορμιού τους. Γεννήθηκα και πέθανα εκατομμύρια φορές....άλλες τόσες θάφτηκα βαθιά στο χώμα για να αναστηθώ με περισσότερη δύναμη και ορμή για να συνεχίσω μπροστά. Περίεργο αλλά έζησα, όπως έζησα, όπως εξακολουθώ να ζω, όπως θα ζω για όσο χρόνο αποφασίσω. Έτσι αδύναμος όπως είμαι. Τι σημασία έχει; Ήρθα από το πουθενά και δεν είχα κανένα σκοπό. Στάθηκα τυχερός και άτυχος μαζί. (Πως τα κατάφερα αλήθεια;)
Ονειρεύτηκα πολύ, τόσο πολύ που ξέχασα να ζήσω πραγματικά. Καθισμένος στις πίσω θέσεις ενός συνοικιακού κινηματογράφου που έπαιζε παλιές ασπρόμαυρες ταινίες και επίκαιρα περασμένων εποχών. Με την ψευδαίσθηση ενός κομπάρσου ότι κάποτε θα γίνει πρωταγωνιστής. Πειθόμενος στις εντολές κάποιου αποτυχημένου σκηνοθέτη συνέχιζα να παραμένω καθηλωμένος στη θέση μου χωρίς να μπορώ να μπορώ να αντιδράσω, έστω και λίγο, χωρίς να μπορώ να διεκδικήσω ούτε καν την ελάχιστη αμοιβή ή , αν θέλετε, την ανταμοιβή μου για όλον αυτόν τον χρόνο που ξόδεψα γεμίζοντας με κάποιο είδος ζωής το άψυχο κινηματογραφικό κάδρο. Και περίμενα....και περίμενα...περίμενα το τέλος που τόσο αργούσε να έρθει. Σχεδόν το αποζητούσα, βαθιά μέσα μου, ενδόμυχα με όλη τη δύναμη της αποκοιμισμένης ψυχής μου.

Αυτή η ψυχή...Πότε έπεσε σε λήθαργο δεν μπορώ να προσδιορίσω, μπορώ όμως να πω ότι ήταν μακρύ το διάστημα που έμεινε έτσι, άπραγη, χωρίς θέληση και επιθυμία, χωρίς να ελπίζει, χωρίς να ποθεί, χωρίς να αγαπά, να μισεί, χωρίς να μπορεί να αισθανθεί τίποτα που να της δίνει χαρά, λύπη, χωρίς τίποτα να την πονά. Η μάλλον όχι… πονούσε, ναι, είμαι σίγουρος ότι πονούσε, έστω κι αν ποτέ αυτός ο πόνος δεν έγινε κραυγή, δεν έγινε ούτε καν λυγμός. μόνο ένα βλέμμα έγινε καρφωμένο στο κενό καρφωμένο στον τοίχο. Και τι έμεινε; Ένας κόμπος έμεινε εκεί βαθιά μέσα μου, ένας κόμπος άλυτος που δεν ήλπιζε σε κανέναν ερχομό κανενός Αλέξανδρου, να έρθει αποφασιστικά και να τον κόψει, δεν ήλπιζε σε τίποτα. απλώς υπήρχε και μεγάλωνε περιφρουρούμενος από αγγέλους έκπτωτους και μη , διατηρώντας έτσι την παγωνιά, το ψύχος της ψυχής.

20 Comments:

Blogger greekgaylolita said...

Kαι ποιός θα τη ζεστάνει,αυτό είναι το θέμα..

8:47 PM  
Blogger ViSta said...

"Γεννήθηκα και πέθανα εκατομμύρια φορές....άλλες τόσες θάφτηκα βαθιά στο χώμα για να αναστηθώ με περισσότερη δύναμη και ορμή για να συνεχίσω μπροστά. Περίεργο αλλά έζησα, όπως έζησα, όπως εξακολουθώ να ζω, όπως θα ζω για όσο χρόνο αποφασίσω. Έτσι αδύναμος όπως είμαι. Τι σημασία έχει; Ήρθα από το πουθενά και δεν είχα κανένα σκοπό. Στάθηκα τυχερός και άτυχος μαζί. (Πως τα κατάφερα αλήθεια;)"

Πολυ μου αρεσε αυτο το κομμάτι και η ανατρεπτική λογική του. Θα μας πεις πως έσωσες την ψυχή σου; Γιατι αν καταλαβα καλά το διαστημα του ληθαργου ηταν ναι μεν μακρύ αλλα και πεπεραμένο. Ή κανω λάθος;

11:10 PM  
Blogger Mikrouli said...

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

10:40 AM  
Blogger Marilina said...

πολύ όμορφο, κυρίως το κομμάτι της ψυχής,και η φωτο εκεί

5:27 PM  
Blogger ViSta said...

Δεν ειναι φωτογραφια, ετσι δεν ειναι; Ειναι φρακταλ...Η κανω λάθος;

11:51 PM  
Blogger Good Omen said...

Σου ήρθε για τα καλά...Μ'αρέσει που παραπονιόσουν!!!

1:24 AM  
Blogger street spirit said...

τυφλώθηκα από τη λάμψη αυτής της ψυχής ... ;)

8:11 PM  
Blogger Storyteller said...

Εδώ είμαι και σας ακούω και απλά υποκλίνομαι στη χάρη σας... :-)))

2:17 AM  
Blogger The Passenger said...

Κάτι μου θυμίζει αυτό....

:)

2:47 AM  
Blogger The Passenger said...

Το ψύχος της ψυχής...τι παράξενο αλήθεια που οι δύο αυτές λέξεις είναι τόσο παρόμοιες στη γραφή τους,σημαίνουν απο μόνες τους τόσο διαφορετικά πράγματα αλλά μαζί προσδιορίζουν κάτι τόσο βαθύ και τόσο έντονο...

2:52 AM  
Blogger nanakos said...

Τη γνώμη μου γενικά την ξέρεις για το ύφος και την αόριστη θεματολογία τέτοιων ποστ. Όμως οφείλω να ομολογήσω αυτό ήταν ένα υπέροχο κείμενο! Είναι κάπως βάρβαρα σκοτεινό, σαν τις πρώτες σκέψεις που γράφουμε όλοι στα εφηβικά μας ημερολόγια. Και όσοι γράφουμε εδώ σίγουρα είχαμε ένα τέτοιο ημερολόγιο.

10:18 AM  
Blogger mindstripper said...

Εμένα πάλι μου έμεινε η εντύπωση ότι αυτό ήταν το πρώτο μέρος της ιστορίας κι ότι το δεύτερο θα έχει θέμα άλλη εποχή... το καλοκαίρι. ;-)

1:20 PM  
Blogger ViSta said...

Εχεις δικιο mindstripper, το δευτερο κομματι θα μπορουσε να εχει τον τιτλο:
Το ψυχος του μυαλου και η φωτια της ψυχής

Ή ειναι πολυ μαθηματική η λογική μου, αρα στο συγκεκριμμένο σημειο βαρετη;

10:32 PM  
Blogger Storyteller said...

Προτιμώ να μην υπαρχουν συνέχειες παρά μονο προεκτάσεις...ως εκ τουτου κάπως αλλιώς θα εμφανιστεί η επόμενη σκέψη...μπορει και με ένα λίβελο ή ακόμα ακόμα με ένα σκωπτικό τραγουδάκι...κανείς δεν ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον!!!
:-))

3:10 AM  
Blogger Mikrouli said...

Πες στο Μαρτίνο να σου δώσει λύση!
;-)

4:13 PM  
Blogger Storyteller said...

Μαρτίνο? Ποιον Μαρτίνο? Μικρούλι παραληρείς?

7:39 PM  
Blogger sadistria said...

φίλτατε άπτεστε ιατρικής επιβλέψεως βεβαίως βεβαίως....Το έχετε καταλάβει φαντάζομαι...

Το έχουμε καταλάβει μπορείτε να υποθέσετε....



Άψογα!

θα κάνουμε καλή παρέα!!!!

2:18 PM  
Blogger Storyteller said...

Αχ Αχ αχ!! και οι γιατροί εσήκωσαν χέρια ψηλά και πόδια
δεν το εξήγησαν καλά κι ας είχαν μύρια εφόδια
δεν έχει κελί για μένανε μήτε κρεββάτι άδειο...
ντιβάνι ανάκλιντρο κενό δεν θα βρω για απάγκιο...
Ετσι θα βολοδέρνω ο άμοιρος λέγοντας ιστορίες...
κι άλλοι θα με ανέχονται κάνοντας αγγαρείες
κι αν καλή παρέα θα κανουμε με μπύρες και μεζέδες
να μην ξεχάσεις για γλυκό να φέρεις τους μπεζέδες...
(τι λεω πάλι?)

5:04 PM  
Blogger sadistria said...

έλα μου ντες!

Όχι! Μαρτινος γένος θυληκού μπορεί να υπάρξει?

Τι λέει αυτή η σκρόφα η σκορπίνα? (πλάκα κάνω χαλάρωσε)....

Μήπως όμως να το σκεφτόσουν σοβαρά?

Μια όμορφη, λάγνα ερωτιάρα πλήν διεστραμμένα κακιά και καλή όσο δεν παίρνει ?

Για έλα μίλα μου να τα κουβεντιάσουμε...

Μίλα μου για Αμαρτίνα

11:08 AM  
Blogger Rodia said...

Οταν διαβάζω τα κείμενά σου έχω την αίσθηση ότι τα ακούω απο μια φωνή καταχθόνια.. επιβλητική.. υποβλητική.. μυστηριώδη...
Σα να θέλει απο τη μια να τρομάξει κι από την άλλη να γοητέψει και δεν ξέρω ποια να προτιμήσω.
:-)

9:29 PM  

Post a Comment

<< Home