storyteller

Μέσα Ιουλίου...

2009-07-14T16:10:00.005+03:00

Τελικά δεν είμαι σίγουρος αν οι άνθρωποι που μας περιτριγύριζαν και τράβηξαν το δρόμο χωρίς επιστροφή, μας κάνουν να λυπόμαστε για το χαμό τους ή για το ότι μεγαλώνουμε και πλησιάζουμε όλο και πιο πολύ στο δικό μας τέλος. Ισως να μην είναι ούτε αυτό. Μπορεί να είναι χίλιοι άλλοι λόγοι , ξεχωριστoί για τον καθένα.
Η αλήθεια είναι ότι φτάνουμε κάποτε στην ηλικία που όλο και πιο σπάνιες γεννήσεις υπάρχουν στο περιβάλλον μας. Ευτυχώς ακόμα βιώνω αυτή την περίοδο της ζωής μου. Οσο μεγαλώνουμε όμως οι θάνατοι συμβαίνουν όλο και πιο συχνά. Ενας ένας και με ακανόνιστη πρόοδο αποχωρούν από αυτή τη ζωή, φίλοι γνωστοί και συγγενείς. Η παρουσία τους εκλείπει από την καθημερινότητά μας. Δεν είναι όμως η απουσία τους που μας θλίβει. Για κάποιον περίεργο λόγο τις περισσότερες ώρες κυριαρχεί η αίσθηση ότι κάπου υπάρχουν όλοι αυτοί που έφυγαν, κάπου ζουν, κάνουν διακοπές, ψωνίζουν, βλέπουν τηλεόραση, θέλουν την ησυχία τους, όπως τότε που ήταν ακόμα εν ζωή και δεν τους βλέπαμε, που κάναμε μέρες ίσως και μήνες, μπορεί και χρόνια για να τους δούμε αλλά είχαμε τη σιγουριά και την ασφάλεια ότι είναι εκεί και ότι κάποτε θα τους δούμε μπροστά μας για να συνεχίσουμε από κει που σταματήσαμε, συνδέοντας το παρόν με το παρελθόν για την δημιουργία ενός νέου μέλλοντος. Τώρα που το καλοσκέφτομαι η μεγαλύτερη αιτία της θλίψης μας για τους αποθανόντες είναι ότι μαζί με αυτούς πέθανε και η ευκαιρία να τους συναντήσουμε μπροστά μας και να συνδέσουμε αυτό το (ευτυχές ή οχι) παρελθόν με το (ευτυχές ή όχι) παρόν και η γένεση του μέλλοντος συμβαίνει με άλλες διαδικασίες ίσως πιο επώδυνες. Κι ετσι μένουμε μετέωροι μ ένα νοσταλγικό παρελθόν που χάθηκε ανεπιστρεπτί μαζί με αυτούς που υπήρχαν για να μας το θυμίζουν.
Δεν ξέρω κατα πόσο εγωϊστική είναι αυτή η απόψή μου κι αν φαίνεται με αυτόν τον τρόπο ότι περισσότερο χρησιμοποιούμε τους άλλους για την επιβεβαίωση της ύπαρξής μας, αλλά έτσι νομίζω ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται τον εαυτό του: Μέσα από τον άλλον και ό,τι αυτός αντιπροσωπεύει στην ζωή του!
Το ξέρω ότι δεν ταιριάζουν στο καλοκαίρι τέτοιες σκέψεις. Είναι ομως που "έφυγε" ο Μάκης, ο γείτονάς μου. Περίεργος τύπος, γραφική φιγούρα στην γειτονιά, με το ιδιαίτερο ψιλικατζίδικο στην Νεάπολη Εξαρχείων , λίγο παρατημένο, παραμελημένο περισσότερο από άποψη παρά από αμέλεια, με το ιδιο μοντέλο μηχανής Virago που έχω κι εγώ , η οποία στάθηκε η αφορμή να ανταλλάξουμε μερικές κουβέντες ώστε να με βοηθήσει να βρω μάστορα για να μου τη φτιάξει, όπως και έγινε. Από τότε λέγαμε ένα γεια, κάτι που δεν συνέβαινε τα προηγούμενα τρία χρόνια που βρίσκομαι στην περιοχή.
Πήγα στην κηδεία του, έκανε ζέστη. Του είπα το τελευταίο "γειά" . Το πρωι που θα κατέβω πάλι κάτω να ξεκλειδώσω τη μηχανή μου για να φύγω, θα περιμένω να τον δω να με κοιτά λοξά και να περιμένει να τον χαιρετήσω πρώτος εγώ για να με χαιρετήσει. Το μαγαζάκι του όμως θα είναι κλειστό με αναρτημένες απ εξω κάτι παλιές εφημερίδες, πολλές από το 1998, ποτέ δεν τις άλλαζε, λες και είχαν σημασία να μείνουν εκεί με συγκεκριμένες περασμένες ημερομηνίες. Σαν κάτι να αντιπροσώπευαν. Σαν κάτι να αναπολούσε. Ο δικός του ίσως σύνδεσμος με ένα παρελθόν που έφυγε αμετάκλητα. Ισως...
Τίποτα από αυτά όμως δεν με θλίβει.Το μόνο που με στεναχωρεί είναι ένας πεθαμένος αρουραίος ανάμεσα στις χαλασμένες γλάστρες που κοσμούν το πεζοδρόμιο έξω από το μαγαζάκι του. Δεν θα ήθελα να είναι αυτός ο δικός μου σύνδεσμος με τον Μάκη. Είναι άδικο!
Για κάποιον όμως περίεργο λόγο κανείς δεν μαζεύει το πεθαμένο τρωκτικό από εκεί.
Ούτε καν εγώ...

Επιτέλους διακοπές!!!

2009-07-03T00:49:00.007+03:00

Καλοκαίρι στο νησί

Τελειώσαν τα σχολεία και θα πάμε διακοπές
Δεν κλίνουμε πια ρήματα,μα κάνουμε βουτιές.

Δεν έχουμε πια βιβλία,δεν έχουμε πια τσάντες,
έχουμε μόνο κέφι,για ξάπλες στις βεράντες.

Τέρμα πια οι εκθέσεις ,εργασίες κι αφαιρέσεις,
ετοιμάσου με λαχτάρα, το μαγιό σου να φορέσεις.

Θα φύγω για ένα ταξιδάκι,να ξεπιαστώ, ν αράξω
θα πάω στ' όμορφο νησί, τη ζηλευτή τη Νάξο.

ΥΓ1. ΟΚ δεν ειναι δικό μου το ποίημα κάπου το βρήκα απλώς τα παράλλαξα λίγο προς τα καθ ημάς!
ΥΓ2. Ας με συγχωρέσουν μερικοί για την ασυνέπειά μου...ξέρουν αυτοί, αλλά για τις επόμενες δέκα μέρες περίπου δεν πρόκειται να λάβουν τίποτα από εμένα, ούτε εργασία ούτε σχόλια ούτε ποίηματα ούτε ιστοριούλες...εδώ και δυο βδομάδες (αν και κρυωμένος ακόμα εξ αιτίας της ξωτικής Φλώρινας) είμαι με το σακίδιο στον ώμο και περιμένω στην εξώπορτα να φτάσει το αύριο...αισίως έφτασε και δεν το χαλαλίζω για κανέναν!
ΥΓ3. η σιωπή των ψαριών....μμμμμμμ

Καλές διακοπές σε όλους σας!!!

Ξάφνιασμα!

2009-06-24T15:00:00.005+03:00

Δεν φταίω εγώ που δεν εκπλήσσομαι απο τους ανθρώπους πλέον,
φταίνε αυτοί που έπαψαν να είναι ενδιαφέροντες και απρόβλεπτοι!
Πετεφρή, σ ευχαριστώ που κατάφερες να γίνεις η φωτεινή εξαίρεση από αυτόν τον κανόνα!

Κοίτα να δεις που με έκανε να αναρτήσω καινούριο ποστ μετά από δύο χρόνια σχεδόν!
Χρήζει περαιτερω ανάλυσης το δίχως άλλο...

Μεταξύ κωμωδίας και δράματος

2008-02-02T00:41:00.000+02:00

Μια νοσταλγική διάθεση για μέρες αθωότητας και ευτυχίας που έφυγαν...που δεν θα ξανάρθουν ισως ποτέ.
Μια γλυκιά θλίψη για ό,τι μας έδινε χαρά και γέλιο και τώρα προκαλεί δάκρυα και μια πίκρα στο στόμα.
Μια αμήχανη χαρά για αυτά που θα αναγεννηθούν κάποτε απο τις στάχτες τους.
Μια αναπάντεχη αισιοδοξία για τις λευκές μέρες που μας περιμένουν.

...για τη χώρα μου που αρνείται συνεχώς το μέλλον της και μισεί ό,τι την εξυψώνει...
...για όλα αυτά που μας ανέδειξαν και έγιναν η κατάρα μας...
...για εκείνα που θα γίνουν κάποτε τα θεμέλια ενός άλλου ονείρου...

Εμείς οι σκιές...εμείς οι μαριονέτες...εμείς οι αστείοι...εμείς οι παλιάτσοι!!
....καλή σας μέρα...

Lets say it!!!

2008-01-23T00:48:00.000+02:00

Μερικές φορές φτάνει μόνο μια λέξη...ως δώρο, ευχή, υπόσχεση, δέσμευση ή ως απόλυτη απελευθέρωση!
Μπορεί να είναι μια δύσκολη λέξη στο να την πεις, οπως "σ αγαπώ" ή
εύκολη στο να την προφέρεις, οπως "Supercalifragilisticexpialidocious".
Ναι ,απλά μια λέξη μπορεί να κάνει την καθημερινότητα ένα συνεχόμενο ευχάριστο όνειρο!

...σε μένα, στα σαράντα χρόνια που έφυγαν και στα άλλα σαράντα χρόνια που έρχονται (ναι, θα υπάρξουν και άλλα σαράντα μετά απο αυτά!!!)
...σε μας, που μέσα σε 9 χρόνια ζήσαμε 100 ζωές και που στα υπόλοιπα , όσα κι αν είναι, θα ζήσουμε πολύ περισσότερες!

Ποια αγάπη;

2008-01-11T15:52:00.000+02:00

Γεννιέται σε απρόσφορα λειβάδια...
Μεγαλώνει σε χέρια που έμαθαν να μένουν άπραγα...
Τρέφεται με λέξεις...
Ξεδιψά με δάκρυα...
Ζει σε όνειρο...
Κοιμάται και σταματά να ονειρεύεται...
Ξυπνά και βασανίζει...
Βασανίζει και δυναμώνει...
Γερνά και εδραιώνεται...
Πεθαίνει και νοσταλγεί...

...σε όσους που ακόμα ψάχνουν σε πολλά υποσχόμενα σκοτάδια...

Απλά (δεν) λες πως...

2007-12-02T23:30:00.000+02:00

Και ενώ είμαι εν τω μέσω εξελίξεων που οχι μόνο δεν μου εγγυώνται την μελλοντική μου ηρεμία και ειρήνη αλλά τουναντίον επιτείνουν την "δημιουργική ανασφάλεια" μιας παρατεινόμενης ανολοκλήρωσης σχεδίων και σχέσεων, έρχονται να προστεθούν "ειδήσεις" απο τον "έξω κόσμο" που χωρίς να με εκπλήτουν, με κάνουν για μια ακόμα φορά να καταλήγω σε (λάθος;) συμπεράσματα, κάτι που δεν μου είναι αρεστό, ούτε ακόμη και όταν πρόκειται για έκθεση πανελληνίων εξετάσεων!

Λες πως δεν νοείται ένας άνθρωπος να έχει εγκλωβιστεί μέσα στις σελίδες του διαδικτύου και πεισματικά ν αρνείται
ν αντιμετωπίσει ανθρώπους και καταστάσεις, που ο ίδιος προκαλεί και δημιουργεί αντίστοιχα (ερήμην και εν αγνοία του(ς), με την πλασματική συμπεριφορά του, μέσα σε μια πλασματική πραγματικότητα , θυμώνοντας πλασματικά, χαίροντας πλασματικά και εν παση περιπτώση ζώντας πλασματικά σε όλα τα επίπεδα που κανονικά ταιριάζουν σε μια κατα τα άλλα "ζωντανη ανθρώπινη υπόσταση", δίνοντας άλλο νόημα σε έννοιες όπως (ενδεχόμενη) συμπάθεια και φιλία, (πιθανό) έρωτα και σεξ, ιδίως όταν όλα αυτά εκπορεύονται ως ενέργειες απο άτομα που εμπρακτα έχουν αποδείξει την διαφορετικότητά τους ανάμεσα σε άλλες περιπτώσεις που έχουν μπλεχτει στους ιστούς μιας πλασματικής "αράχνης! Λες απλά... δε νοείται!

Λες πως δεν γίνεται να κοιμάται ερωτευμένος το βράδυ και να διατείνεται ότι ο έρωτας που βιώνει δεν έχει τέλος και οτι οι ημερομηνίες λήξης ξαφνικά έχουν εξαφανιστεί απο προσώπου γης , ακόμα και απο τα σακουλάκια του μπαρμπα -Στάθη, καθ ολη τη διάρκεια της νύχτας όμως να μην μπορεί να κοιμηθεί γιατί ο "έρωτάς του" ειναι αρκετά έξυπνος για αυτόν, ξέρει 5 ξένες γλώσες (ακόμα και Ιαπωνικά), έχει γυρίσει όλον τον κόσμο (απο τη Βραζιλία μέχρι την Ιαπωνία), παίρνει περισσότερα χρήματα απο αυτόν στη δουλειά, είναι όμορφος, αγαπητός σε όλους, είναι εμπειρος σεξουαλικά. Λες πως δεν γίνεται να τον βρίσκει το πρωινό -επαληθεύοντας έτσι το ανέκδοτο "αει γαμήσου εσύ και ο γρύλος σου"- να καθαρίζει το σπίτι σαν υστερική σπιτονοικοκυρά σε απόγνωση και η πρωτη κουβέντα που έχει να πει στον (πρώην πλέον) "έρωτά του" να ειναι: " Μαζεψέ τα και φύγε (απο τη ζωή μου) γιατι ροχαλίζεις (κάτι που ο "έρωτάς του" αποδεδειγμένα δεν έκανε, αλλά κάτι έπρεπε να βρει για να δικαιολογήσει την ψυχοπάθειά του και όχι τη μαλακία του, o LUNATIC!!) Λες απλά... δεν γίνεται!

Λες πως δεν μπορεί να είναι (ανείπωτα και κρυφά) ερωτευμένος το ένα λεπτό και το αμέσως επόμενο να τρέχει να κρυφτεί στην πιο βαθειά σπηλιά επειδή "κάποιος" του εξέφρασε συναισθήματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί (και που δεν μπόρεσε ποτέ να εκφράσει), σκεφτόμενος ότι την τελευταία φορά που πήγε να το κάνει, ο υποκριτικά τότε "ανέπαφος έρωτάς του" είχε " πάρει" στο παρελθόν "την άμμο της θαλάσσης" και ακόμα εκδικείται " την πουτάνα" που τόλμησε να τον κοροϊδέψει με το να τοποθετεί αυτόν τον τωρινό "κάποιον" στο ωραιότατο βάθρο της φιλίας (θου Κύριε...) βασανίζοντάς τον ουσιαστικά, γιατί ξέρει ότι ποτέ δεν θα αρνηθεί οτιδήποτε προέρχεται από αυτόν. Λες πως δεν μπορεί να πειραματίζεται με διάφορους έρωτες έχοντας ως καβάντζα αυτόν τον "κάποιον" που ξέρει ότι δεν θα τον αφήσει και του πουλά έρωτες και λουλούδια και μόλις βρει την επόμενη καλή καβάντζα να πετά την αξιομνημόνευτη ατάκα: "θα μπορούσες να μη βρίζεις τουλάχιστον" , όταν αυτός ο "κάποιος" ξέσπασε με μια ελαφριά (κατα τα άλλα) βρισιά και αποχώρησε διακριτικά! Λες απλά... δεν μπορεί!

Λες πως αποκλείεται όλη τη βραδιά να μιλούσε με τόσο πάθος για Ιστορία της Τέχνης (κάτι ανάμεσα σε Μονέ, Μανέ, Ρέμπραντ με λίγες δόσεις Καραβάτζιο για να δικαιολογήσει το μυστήριο και το σκοτάδι στο βλέμμα του) για να καταλήξει (με το ίδιο πάθος) σε αναφορές σε χαρισματικούς ηγέτες και τους ικανούς στρατηγούς που τους στήριζαν απο την εποχή του Αλέξανδρου (ναι του Μεγάλου) μέχρι και του Ιουστινιανού (ναι του Βυζαντίου) ενώ δεν γέμιζε το μάτι για τόσο ψαγμένος έτσι όπως σέρβιρε ποτά καθ όλη τη διάρκεια της νύχτας στο μπαρ που δούλευε ή που του ανήκε (που να θυμάται κανεις μετά το 20ο ποτό). Λες πως αποκλείεται αυτός ο ευαίσθητος "έρωτας" να αναλώθηκε σε αυτή την τόσο μεγάλη συζήτηση ακόμα και αφού εκλεισε το μπαρ και συνόδεψε το "θυμα" στο σπίτι του και αφού παρακάλεσε να κοιμηθεί μαζί του αυτή τη βραδιά (στο σπίτι του "θύματος") το μονο που τον ενδιέφερε ήταν να χύσει με μια δεξιοτεχνική (κατα τα άλλα) πίπα (απο το "θύμα") και χωρίς να ανταποδώσει την ευχαρίστηση που έλαβε ούτε καν με ένα φίλι ή έστω με ένα χάδι (η επαναλαμβανόμενη κίνηση πανω-κάτω του κεφαλιου "του θύματος" απο το χέρι του "ερωτα" δεν υπολογίζεται ως χάδι...ετσι;) να γυρίσει και να κοιμηθεί για να φύγει το άλλο πρωι αφού πήρε μια γερή δόση πρωϊνού (που ετοίμασε το "θύμα" αφου ένα δεύτερος γύρος πίπας δεν κατέστη εφικτός) και απο τότε να κάνει τον κινέζο ή μάλλον τον μαλάκα, σα να μη συνέβη ποτέ τίποτα! Λες απλά...αποκλείεται!

Δεν λες, όμως, οτι δεν είναι δυνατόν να περιμένεις συγκεκριμένες συμπεριφορές και αντιδράσεις απο ανθρώπους που δεν ξέρεις, που δεν ήξερες ποτέ και που ενδεχομένως ποτέ δεν θα μάθεις ,που ο χρόνος ή η ώρα έφεραν ξαφνικά μπροστά σου (όπως...) για να παίξουν έναν ρόλο φίλου , εραστή, περαστικού ή συνοδοιπόρου και εσύ να απαιτείς απο αυτό το πολυπαθές " σύμπαν" (μπλιαχ) να συνομωτίσει (μπλιαχ μπλιαχ) και να σε ανταμείψει για την αρχική δική σου καλή πρόθεση , η οποία μπορεί εξ άλλου να γίνει κάποτε η αιτία για το χειρότερο έγκλημα ever! Απλά... δεν το λες!

...Indeed!!

Εκ βαθέων...

2007-11-25T03:24:00.000+02:00

...επειδή δεν είμαι ένας κλασσικός blogger που γράφει κάθε μέρα επί παντός του επιστητού (sic), παρά μόνο όταν έχω την έντονη διάθεση και το χρόνο, να πω κάτι σημαντικό ή ασήμαντο για μένα σε οποιοδήποτε επίπεδο...( έστω και αν βρίσκομαι όλη μέρα, σχεδόν μπροστά στο laptop μου)
...επειδή δεν ασχολούμαι με πνευματικά δικαιώματα του διαδικτύου και ούτε με αφορούσαν ποτέ ώστε να παρεξηγούμαι και να αρχίζω την γκρίνια για το ποιος πηρε ή δεν πήρε κάτι απο το δημοσιευμένο post μου στο net, με ή χωρίς την άδειά μου κι άλλα τέτοια ποταπά που κατα καιρούς βλέπω να συμβαίνουν στην μπλογκόσφαιρα...(γιατί απλώς αυτά που μπορούν να μου αποδόσουν χρήματα και ό,τι άλλο, ξέρω να τα διοχετεύω διαφορετικά στη δημόσια "αρένα")
...επειδή πάντα εκτιμούσα μερικούς ανθρώπους γνωρίζοντάς τους πρώτα μέσω του γραπτού λόγου τους...(και με ενδιέφερε πάντα να τους γνωρίζω από κοντά , αν και δεν τα κατάφερνα πάντα)
...επειδή λίγοι είναι αυτοί στους οποίους χρωστάω την όποια εξέλιξη και πορεία μου στο βάθος του χρόνου...(και με τον έναν ή τον αλλον τρόπο τα φέρνει η τύχη και "συναντιόμαστε")
...και επειδή ξέρω ν αναγνωρίζω και όχι να κολακεύω...(προς αποφυγή "μεταφράσεων" και παραφράσεων)

...Θα πω...
...ενα μεγάλο ευχαριστώ στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο για τη δημοσίευση του post μου "Εμεις οι Βασιλιαδες...εμεις οι Αθανατοι!!!!" στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου. Τόσο απλά!

Εμεις οι Βασιλιαδες...εμεις οι Αθανατοι!!!!

2007-07-12T01:32:00.000+03:00

Πόσα πραγματα δεν γνωρίζουμε τελικά ή μάλλον πόσα πραγματα ξέρουμε και επιδεικτικά αγνοούμε να αντιληφθούμε.
Πόσα πρέπει να πάθουμε για να συνηδειτοποιήσουμε ότι πολύ λίγα έχουν σημασία σε αυτή τη ζωή.
Πραγματι...
Αυτό το καλοκαίρι μάθαμε πολλά :

Κάναμε εκταφή σε όλο το σοι της γυναίκας μου, απο τον πατέρα της, την θεία της, τον παππού της και την γιαγιά της μέχρι τον τρίτο της ξάδερφο...έτσι έμαθα πως δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά ένα ματσο κόκκαλα σε ένα ταψί που λιάζονται για λίγο κάτω απο τον ήλιο προκειμένου να στεγνώσουν απο το καθάρισμα με κρασί β' διαλογής (το καλό κρασί που πήγαμε στον νεκροθάφτη προτίμησε να το πιεί ο ίδιος και έτσι το χύμα ήρθε ως η επόμενη αποδεκτή λύση)

Η αγαπημένη μας γιαγιά, το Κουλιώ, μετακόμισε σε ένα ωραιότατο κοιμητήριο κάπου στου Παπάγου, ευάερο και ευήλιο με εξαιρετική θέα...έτσι έμαθα πως ο θάνατος του κορμιού είναι λιγότερο θλιβερός απο το θάνατο του νού που είχε επέλθει στην εν λόγω γιαγια πριν απο 10 χρόνια περίπου και ουσιαστικά την είχαμε χαιρετήσει απο τότε.

Εκανα μια εγχείρηση ρουτίνας (?) που με ταλαιπώρησε λίγο...έτσι έμαθα πως αν δεν την έκανα μπορει και να έβλεπα τα ραδίκια ανάποδα κάποια μέρα (ΟΚ υπερβάλλω αλλά ήταν σοβαρότερη απο ότι φαινόταν αρχικά)

Ενας φίλος διαγνώσθηκε με δύο σοβαρες αρρώστιες ευτυχώς αντιμετωπίσιμες... έτσι έμαθα πως όλα ωχριούν μπροστά στο κλάμμα ενός άνδρα που "μασούσε σιδερα" για πρόγευμα (ή καλύτερα δε μασούσε σε τίποτα)

Ο αγαπημένος μου σκυλούκος, ο Φανούρης, είπε να αφήσει αυτή τη ζωή που τον ταλαιπωρούσε για μια καλύτερη, μακάρια...έτσι έμαθα πως ο θάνατος είναι σωτήριος και αναγκαίος όταν η αγάπη και η αφοσίωση παύουν να είναι θαυματουργά φάρμακα.

Ενας φτωχός (?) άνθρωπος που δεν είχε λεφτα να αγοράσει laptop είπε να ανοίξει το αυτοκίνητο μου και να κλέψει το δικό μου, που ηλιθιωδώς είχα αφήσει στο πορτ μπαγκαζ και περισσότερο ηλιθιωδώς δεν είχα κανένα backup από την ανεκτίμητη δουλεια που είχα μέσα...έτσι έμαθα πως η οργή και ο θυμός μου θα μπορούσαν να με οδηγήσουν να κάνω φόνο με μια ευκολία μοναδική (ΟΚ και πάλι υπερβάλλω αλλά απο το να παθω εγκεφαλικό, θα ήταν προτιμότερο να τον λούσω με βενζίνη αυτόν τον άχρηστο και να τον κάνω φωτεινό παράδειγμα)

Ηρθε στην πόρτα του σπιτιού μου ένας ωραιότατος Ελληνικός Ποιμενικός και σχεδόν με παρακάλεσε να τον υιοθετήσω...έτσι έμαθα ότι αν φωνάξεις δυνατά αυτό που θέλεις τελικά όλο και καποιος θα σε ακούσει για να σου εκπληρώσει την επιθυμία σου. Ο Κυριάκος , είναι ο νέος μου σκύλος και ελπίζω να με κάνει νέο του φίλο (γιατι πολύ συχνά πηδάει από την περιφραξη και τριγυρνάει στα αμπέλια)

Σε αυτό το καφενείο σε αυτόν τον καφενέ...στη χώρα της κατα άλλα πενιχρής Σερίφου (περισσότερα στο nanakos ) ξαφνικά αναθεώρησα πολλά απο όλα αυτά που πίστευα!!! Και ναι έγινα Βασιλιάς το επόμενο λεπτό...just like that!!

Και δεν επιτρέπω πλέον σε κανέναν,ούτε σε Θεό ούτε σε άνθρωπο, να πετάξει τα σκουπίδια του πάνω σε μένα και τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Mπορεί να μας τελειώσεις ρε ά(Α)νθρωπε αλλά δεν θα μας εξευτελίσεις...it' s so simple!!!

Δεν ξέρω τι άλλο μας επιφυλάσσει αυτό το καλοκαίρι, αλλά μέχρι να μας βρεί η μεγαλύτερη συμφορά ή η μεγαλύτερη ευτυχία ever...

...μπορούμε να γελάμε αδιάκοπα,να γελάμε με την ψυχή μας, με όλο μας το είναι...

...και ξαφνικά φαινόμαστε ομορφότεροι, νεώτεροι και σχεδόν αθάνατοι!!

Καλιο πεντε και στο χερι...

2007-02-21T13:15:00.000+02:00

Μαλλον είναι κομμάτι δύσκολο να γράψω μόνο 5 πράγματα που να με χαρακτηρίζουν και σκιαγραφούν κάπως αυτό που είμαι. Πολυλογάς και λίγο παραμυθάς από τη φύση μου ποτέ δεν σκέφτηκα ότι μπορώ να εξαντληθώ μέσα σε μια τόσο μικρή λίστα παραθέσεων. Παρ όλα αυτά επειδή η αγαπημένη φίλη Κατερίνα πρό των Πυλών μου έδωσε αυτή την ευκαιρία θα προσπαθήσω να το κάνω όσο δύσκολο και αν είναι.

Λοιπον εχουμε και λέμε:

1. Δεν αποφασίζω να μεγαλώσω παρ όλα τα...όσα χρόνια μου, εμμένοντας πεισματικά σε μια νεαρότερη ηλικία που η ανεμελιά και η ανευθυνότητα ήταν τα κύρια στοιχεία που την χαρακτήριζαν. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνω πολλές φορές να ξεφεύγω απο φασαρίες ή και αγγαρείες και αλλοτε να μην επωμίζομαι ευθύνες που μου ανήκουν ολοκληρωτικά.

2. Μου αρέσουν τα ακριβά casual ρούχα με αγαπημένη μάρκες τα Tommy, GAP και Energy. Ολη μου η ντουλάπα έχει σχεδόν μόνο jeans και T-shirts σε διαφορα σχέδια καθώς και tommy, replay ή timperland παπούτσια . Οι συνδυασμοί χρωμάτων στα ρούχα, τα εσωρουχα, τις κάλτσες, τις "μπανάνες" και τα ρολόγια (swatch κατα προτίμηση) είναι η εμμονή μου και γενικά ζω στον καταναγκασμό του συνδυασμού αυτών... απο μια μέρα πριν για την επόμενη. Κατάλοιπο φαντάζομαι των παιδικών μου χρόνων που η μητέρα μου επέμενε να με ντύνει με τα πιο άθλια ρούχα που έβρισκε στα συνοικιακά καταστήματα της περιοχής με τα ευφάνταστα ονόματα "Το Φρικτόν Λάθος" και "O Κανακάρης" η " Ο Ντέτσικας". Και ναι υπήρχαν αυτά τα ονόματα στο Αιγάλεω παρακαλώ.

3. Η συγγραφή ή η γραφή αν προτιμάτε, είναι η ζωή μου, η δουλειά μου και δεν ξεχωρίζω τα όρια μεταξύ αυτών των δύο πολύ συχνά. Είναι η ζωή μου η δουλειά μου ή η δουλειά μου είναι η ζωή μου; Είναι ένα ερώτημα που με ταλανίζει πολλές φορές χωρίς να μπορώ να δώσω μια ικανοποιητική απάντηση. Εγώ και ο Κολόμβος...ένα πράμα!

4. Επιτρέπω στον εαυτό μου να έχει πάθη και ουχί αδυναμίες. Τα πάθος χαρακτηρίζει εν πολλοις το είναι και την ύπαρξή μου. Οποιο πάθος έχω όσο και καταστροφικές συνέπειες αυτό έχει, όσο εξακουλουθει να είναι παθος , το αποδέχομαι και το φχαριστιέμαι χωρίς ενοχές, χωρίς προσπάθεια να ο αποβάλλω και να το εξαφανίσω. Αντιθέτως τις αδυναμίες μου τις εξαφανίζω απο προσώπου γής, τις καταργώ και μετά ήταν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, όπως για παράδειγμα το κάπνισμα.

5. Αγαπώ τη γυναίκα με την οποία διάλεξα να μοιράσω τη ζωή μου με μια αγάπη ανιδιοτελή και συνεχόμενη χωρίς τυμπανοκρουσίες και υπερβολές. Αγαπώ τους φίλους μου με μια αγάπη που αγγίζει τα όρια της συγγένειας με την μόνη διαφορά το δικαίωμα της επιλογής που είχα εξαρχής για να τους χαρίσω απλόχερα μια άνετη θέση στη ζωή μου.

Είμαι και ένα εκατομμύριο σύν πέντε άλλα πράγματα ...αλλά αυτά μιαν άλλη φορά...

Καλώ κι εγώ με την σειρά μου τους
so-de-lovely
ang3lian
yonderboi
Μην ξεχάσω να ξυπνήσω
Φώτης

Υγειαίνετε φίλτατοι!!!

Luna park

2007-02-15T10:55:00.000+02:00

Θα ήθελα να γράψω πάρα πολλά αλλά πολύ φοβάμαι πως πάλι θα αμπελοφιλοσοφήσω και έτσι το αποφεύγω.
Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι κάποτε θεωρούσα τη ζωή παγίδα τώρα μάλλον μου φαίνεται σα luna park που τα έχει ολα, από το τρενάκι του τρόμου μέχρι το πιο γρήγορο rollcoaster. Αυτο το post και το βιντεάκι το αφιερώνω σε όλους αυτούς τους "στόκους" που μέσα απο τους εφιάλτες τους ανακλύπτουν τη διασκέδαση! Υγειαίνετε φίλτατοι!

Bang Bang

2007-02-14T15:10:00.000+02:00

Μια άλλη μέρα. Και αυτός ο γνώριμος ήχος του τίποτα. Αυτη η οικεία γεύση της απουσίας και της έλλειψης. Αυτή η μνήμη της ενοχής και της μετάνοιας. Οχι δεν είναι το αμετάκλητο που θυμώνει, είναι η επανάληψη που στοιχειώνει . Μια επανάληψη που δεν είναι πια μητηρ σοφίας αλλά μητηρ βασάνων. Μια αέναη επανάληψη ίδιων επιθυμίων, επιλογών και λαθών. Ενα αναμενόμενο παρόν και ένα προβλεπόμενο μέλλον. Η ίδια ματιά σε διαφορετικά τοπία που τα κάνουν να φαίνονται απελπιστικά αδιάφορα. Βήματα πανομοιότυπα σε μια πόλη που θρηνεί την ύπαρξή της ,που χαίρεται τον τρασβεστισμό της. Δεν είναι η μιζέρια που κατακλύζει το είναι , είναι η αθλιότητα που καλύπτει το φαίνεσθαι. Είναι ο θρήνος για μια ξεχασμένη παιδική ανάμνηση που έγινε λυγμός σε μια παλιμπαιδίζουσα ωρίμανση. Πίσω απο τις βιτρίνες του ονείρου κρύβεται πια μονο ένα μακρυνό και θολό παρελθόν που απέτυχε να μετουσιωθεί ή απλώς αρνήθηκε. Η αγοραπωλησία της ψυχής ενός ηλίθιου θνητού προς σε κάποιον υποτιθέμενο Εωσφόρο είναι αδύνατη κι αυτή αφού η μοναδική ευκαιρία που είχε έφυγε ανεπιστρεπτί. Κανείς δεν χρειάζεται την χαμένη αθωότητα , κανείς δεν έχει άναγκη μια πληγωμένη παιδικότητα , μια κατεστραμμένη ζωή. Κανείς δεν λυπάται και κανεις δεν θα λυπηθεί κανέναν. Οι αόριστες ερωτήσεις γεννούν χαώδεις απαντήσεις. Αν πρέπει οπωσδήποτε να εξηγηθεί το ασαφές, τοτε θα ήταν καλύτερα να χαθούν τα λόγια , να σταματήσουν οι λέξεις να δηλώνουν το ανείπωτο. Κουράστηκα! Είναι κι αυτή η νύχτα που δεν περνάει...είναι αυτή η νύχτα που σε ζήλευε σαν έφευγες, μέχρι που σε πήρε κοντά της...για πάντα! Δεν θυμάμαι...υπήρξες?

Summer wine

2007-02-10T02:53:00.000+02:00

Strawberries cherries and an angel´s kiss in spring
My summer wine is really made from all these things

I walked in town on silver spurs that jingled to
A song that I had only sang to just a few
She saw my silver spurs and said lets pass some time
And I will give to you summer wine
Ohh-oh-oh summer wine

Strawberries cherries and an angel´s kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine
Ohhh-oh summer wine

My eyes grew heavy and my lips they could not speak
I tried to get up but I couldn´t find my feet
She reassured me with an unfamiliar line
And then she gave to me more summer wine
Ohh-oh-oh summer wine

Strawberries cherries and an angel´s kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine
Mmm-mm summer wine

When I woke up the sun was shining in my eyes
My silver spurs were gone my head felt twice its size
She took my silver spurs a dollar and a dime
And left me cravin´ for more summer wine
Ohh-oh-oh summer wine

Strawberries cherries and an angel´s kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine
Mmm-mm summer wine

Κοκκινη κλωστη δεμενη...

2006-11-23T13:12:00.000+02:00

Τα παραμύθια δεν ξεκινάνε πια με το "ήταν μια φορά και έναν καιρό" ...

...και δεν τελειώνουν με το "ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα"!!!

Δεν υπάρχουν παραμύθια πλέον!

Τα φύλλα της καρυδιάς έξω από το παράθυρό μου έχουν κιτρινίσει. Της κερασιάς έχουν πάρει ένα βυσσινί (?) χρώμα.

Ισως θα έπρεπε να γράψω κάτι για την εναλλαγή των χρωμμάτων αλλά φυσάει νοτιάς σήμερα και η διάθεσή μου αρρώστησε ξαφνικά.

Στο βάθος το βουνό ήταν χιονισμένο μέχρι χθες, ο νοτιάς έλιωσε το χιόνι και τώρα τα σύννεφα το έχουν κρύψει.

Θα πρεπε να γράψω κάτι για αυτή την ανυπαρξία χρώμματος...

Αλλά δεν υπάρχουν παραμύθια και εγώ πρέπει να επιστρέψω.

Πως αρχίζουν και πως τελειώνουν πλέον οι ιστορίες μας?

Παρελθοντολογιες...γελιου

2006-11-18T14:00:00.000+02:00

Δεν μπορώ να σκεφτώ την τελευταία φορά που γέλασα ξεκαρδιστικά, που έκλαψα απο τα γέλια. Ηταν ισως μια φορά σε διακοπές στην Κω με φίλους και φίλες απο το πανεπιστήμιο. Μόλις είχα χωρίσει απο έναν μακροχρόνιο δεσμό (με τη συγχωρεμένη όπως τη λέει τώρα η γυναίκα μου) και αφού μαζεύαμε λεφτά (με τη συχωρεμένη) για να πάμε μαζί διακοπές, τη χώρισα και πήγα μόνος μου. Ε λοιπόν σε αυτές τις διακοπές θυμάμαι ότι γελούσα τόσο ξεκαρδιστικά που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Οτιδήποτε κι αν λέγαμε γελούσαμε. Είναι οι περίεργες εκείνες ώρες που οτι και να πει κάποιος μας φαίνεται εξαιρετικά αστείο ενώ για τους άλλους δεν είναι τίποτε άλλο παρα μια κρυάδα , τίποτε παραπάνω! Γελούσα πολύ με την Κική που στο τέλος κάθε κουβέντα της έβαζε το "...και ήρθε και έδεσε και έγινε ΕΝΑ γλυκό...." γελούσα με την Εφη που γαλλοαναθρεμμένη όπως ήταν απο τα γενοφάσκια της δεν μπορούσε να πει καθαρά το "ρο" και κάθε πρωι την έβαζα να πηγαίνει στον πλανόδιο μανάβη απέναντι απο το ξενοδοχείο που μέναμε να αγοράσει " τρια κατοστάρικα νεκταρίνια" και πήγαινε η καψερή και την τελευταία μέρα κατάλαβε ότι όλοι στηνόμασταν και περιμέναμε πώς θα πει αυτή την πρόταση και πεθαίναμε στα γέλια.
Μπορεί να ήταν στο πανεπιστήμιο όταν στην ωρα του Μπαμπινιώτη και ενώ στο αμφιθέατρο γινόταν χαμός και όλοι έψαχναν μια θέση για να παρακολουθήσουν τον Γκουρού-Γλωσσολόγο, και κρέμμονταν σαν τσαμπιά απο τα πρεβάζια, εγώ στην πρώτη σειρά διάβαζα αμέριμνος Μαφάλντα και μετέφερα τις ιστορίες της στον Κωνσταντίνο που καθόταν συνήθως δίπλα μου και που μας το έπαιζε και πολύ μουνάκιας και μετά μάθαμε ότι ζει τον έρωτα της ζωής του με τον Μιχάλη και έβγαιναν χέρι χέρι στο Alexandxer, διάσημο gay bar του παρελθόντος. Ωσπου μια μέρα ο Γκουρού-Γλωσσολόγος Μπαμπινιώτης , έρχεται κοντά μου την ώρα που η Μαλφάντα είχε βγάλει έξω το αδερφάκι της ελπίζοντας να το πάρει πίσω ο πελαργός και μου ειπε: "Το βρίσκετε ενδιαφέρον συνάδελφε;" Και εγώ δεν ήξερα αν εννοούσε το μάθημά του για την Ονέιντα (που η Έφη διατεινόταν ότι διάβαζε 3 εδάφια κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί και που με έκανε να γελάω ακόμα περισσότερο) και την Ινδοευρωπαϊκή ή για το συμπαθέστατο κοριτσάκι που σιχαίνεται τις σούπες. Το μόνο που έκανα ήταν να κλάψω απο τα καταπιεσμένα γέλια μου και ο καλός-κύριος-συναδελφος-γκουρού Μπαμπινώτης να μου δείξει την έξοδο του αμφιθεάτρου. Και όντως εφυγα, αλλά ξαναγύρισα γιατί είχα ξεχάσει τη Μαφάλντα στο έδρανό μου (που είχε ήδη καταληφθεί από μια κοπελίτσια με γυαλάκια) και έκανα ένα αμφιθέατρο να πεθάνει απο τα γέλια.
Ισως πάλι να ήταν στο θεατρικό εργαστήρι του Β.Δ. Θυμάμαι πως γελούσα με τη Βαλ. και όλη την παραφιλολογία που κουβαλούσε πάνω της σχετικά με τα μαύρα, τις δαντέλες, τον υπεργηρο πρωην πρέσβη στην Αιγυπτο που του τα έτρωγε και μας έφερνε γλυκά με το τσουβάλι στο Μικρό Καφέ στα Εξάρχεια, γελούσα μεχρι δακρύων με τις ιστορίες που ζούσαμε με την Αν. και την Βαλ. που μέσα στα μεσάνυχτα μια μέρα η Αν. (που τοτε ήθελε να τη φωνάζουμε Κομνηνή) μετακόμισε κρυφά απο την πολυκατοικία της γιατι ήθελαν να την διώξουν έτσι κι αλλιώς γιατι πετούσε όλες τις απλυτες κυλότες της στον ακάλυπτο για να τις αγοράσουν οι γκόμενοι καινούριες μιας και δεν είχε ποτέ χρήματα. Γελούσα ασυγκράτητα με το επόμενο σπίτι της, ένα δώμα σε ένα νεοκλασσικό στα Εξάρχεια που σπάσαν τα υδραυλικά και πλημμύρησε και όλα τα πραγματά της που έτσι κι αλλιώς ήταν σκορπισμένα στο πάτωμα τα πήρε το ποτάμι και τα αράδιασε στην κοινόχρηστη σκάλα του νεοκλασσικού. Και τότε ήταν πάλι που η Βαλ. σηκώθηκε μεσάνυχτα μαζί με τον Γρ. (που τώρα είναι ιδιοκτήτης αλυσίδας περιπτέρων στην Καλλιθέα και δεν μιλάμε) για να πάνε να την σώσουν. Γελούσα πολύ με την Αν. που τότε έπιασε δουλειά στο Καλλιδρόμιο και ήταν ψηλή και όμορφη και με μακριά μαύρα ίσια μαλλιά και κατάμαυρα μάτια και μιά από τις πολλές μέρες που πήγαμε να πιούμε με βλέπει και έρχεται καταπάνω μου με βλέμμα γυαλομένο και...καταγάλανο, αφού ο (πλούσιος) γκόμενος που είχε τότε της έκανε δώρο τους φακούς αλλαγής χρώματος ματιών.
Γελούσα με την Βαλ. και πάλι που αν και ήταν ...κάποιας ηλικίας... έβγαζε γυμνές φωτογραφίες με τούλια και γόβες σε διάφορες στάσεις και μας τις έδειχνε και μας ρωτούσε μετά αν μας σηκώθηκε κι αν θέλαμε να μας δώσει μερικές για να τραβήξουμε καμμιά μαλακία. Κρατούσα τα δάκρυά μου όταν πήγαμε πρώτη φορά στο σπίτι της Βαλ. και είδαμε ότι ολα ...τα πάντα ήταν ντυμένα με μαύρη κορδέλα...ακόμη και το καπάκι της τουαλέτας αφού αυτό το δωμάτιο ήταν και το πιο ανίερο κατά την άποψή της και απεχθανόταν οποιαδήποε κουβέντα για ούρα, κόπρανα κλπ κλπ. Γέλασα με την καρδιά μου όταν προσπαθώντας η Βαλ. να φτιάξει μια εντοιχισμένη βιβλιοθήκη έριξε τον τοίχο και βγήκε στο σαλόνι του διπλανού διαμερίσματος και αφού κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να το αφήσει έτσι το έκλεισε και εχτισε ένα μικρό συντριβάνι στη μέση του σαλονιού της με ψαράκια και χελώνες για να σβήσει την πίκρα της που δεν μπορούσε να εχει μια εντιχοισμένη βιβλιοθήκη.
Γελούσα με την....(δεν θυμάμαι το όνομα της) που αν κάτι την τρόμαζε έπιανε το κεφάλι της και τσίριζε τόσο δυνατά που νόμιζες ότι θα σου τρυπήσει τα τύμπανα.
Γελούσα με την....(ουτε το όνομα αυτής θυμάμαι...πόσο λυπάμαι) όταν σε μια άσκηση χαλάρωσης που έπρεπε να πέσουμε με το κεφάλι απο μια καρέκλα που καθόμασταν για να κάνουμε μια κωλοτούμπα και να βρεθούμε ανάσκελα χαλαροί στο πάτωμα, αυτή έπεσε με το κεφάλι και έπαθε διάσειση.
Είχαμε πολλά φυντάνια στο εργαστήρι τότε που τώρα είναι σπουδαίοι και τρανοί ή εξαφανίστηκαν για πάντα. Τον Ρεν. που είναι αστέρας πρωτου μεγέθους και κοροϊδεύει τους πάντες με το θράσος του και κατάφερε αυτό που πάντα ήθελε να καταφέρει ...να είναι celebrity. Πήγαινε τότε ακάλεστος σε πάρτυ επωνύμων και σε γραφεία παραγόντων και ενώ τον κοροϊδεύαμε ως ψώνιο...αυτός μια χαρά τα κατάφερε.
Είχαμε τη Λορ. που είναι κάπως γνωστή τώρα και που κάναμε πολλές ασκήσεις μαζί και ιδίως σε μία στο μαθημα της Πατ. τα πήγαμε περίφημα.
Είχαμε τον Ημ. που τώρα είναι πολύ ποιοτικός και έχει πάρει και βραβεία και πραγματικά του αξίζουν εκτός απο κάτιι που δεν θα το αναφέρω εδώ.
Είχαμε και την Νατ. που ήταν κατα τα άλλα παιδαγωγός και που τα έφτιαχνε μονίμως με ωραίους άνδρες και μάλιστα όσο είμασταν στο εργαστήρι τα έφτιαξε με το πιο ωραίο παιδι , τον Δημ. πολύ κλειστό παιδί και περίεργο αλλά πολύ όμορφο. Αργότερα αφού χωριστήκαμε και χαθήκαμε όλοι , μάθαμε ότι ο Δημ. έγινε τραβεστί , γνωστή και με πολλές περιπέτειες. Θυμάμαι ότι ένα φεγγάρι δουλέψαμε και μαζί με τον Δημ. (πριν γίνει τραβεστί) σε κάτι παιδικό (!) και δίναμε ραντεβού για να πάμε με το παπάκι που είχε τότε στη δουλειά. Και μετά έγινε όλη αυτή η ιστορία...είχα πέσει απο τα σύννεφα. Ηθελα τότε να ρωτήσω τη Νατ. αν είχε καταλάβει τίποτα... βέβαια την είδα μια μέρα αρκετά χρόνια μετά σε ένα μπαρ με προγραμμα που κι εγώ ήμουν κάπως μπλεγμένος (?)...και ήρθε με ενα πολύ ωραίο παιδι , που όταν μιλούσαμε αυτός ήταν στην τουαλέτα... και τα είπαμε για τον τότε Δημ. και την μετέπειτα Καρ. Η Νατ. μου είπε ότι δεν είχε καταλάβει τίποτα και ότι ολα της φαινόντουσταν φυσιολογικά. Και τότε ήταν που ήρθε η Πωλ. και μου είπε ότι ο Παντ. που έπρεπε να βγεί στο πρόγραμμα τον έπιασε στις τουαλέτες να τσιμπουκώνεται με ένα τεκνό που μόνο τα παπουτσια του προλαβε να δει και που ήταν πορτοκαλιά. Και εκείνη την ώρα έρχεται ο γκομενος της Νατ. αναψοκοκκινισμένος και μας συστήνει. Και ναι φορούσε πορτοκαλιά παπούτσια!!!
Γελούσα με τον Ναν. έναν πολύ ψηλό τύπο που ενώ ήταν αδερφή ο ίδιος έλεγε και οι άλλοι τον πιστεύαμε..οτι θέλει να κάνει την αδερφή ενώ δεν είναι.
Γελούσα με τον Φιλ. που δεν ήθελε να κάνει σκριπτ σε ενα ταινιάκι που ετοιμάζαμε στο εργαστήρι. Και η ατάκα που μας πεθανε ηταν "Σκριπτ είσαι και φαίνεσαι" και έμεινε κλασσική.
Γελούσα με όλα αυτά...και άλλα πολλά... που κατά καιρούς θυμάμαι...
Με τις υπέροχες διακοπές που είχαμε κάνει ξαφνικά στην Αντίπαρο για 4 μέρες και ο Γρ. (ναι ο περιπτεράς) κοιμόταν στο ίδιο δωμάτιο μαζί με μένα και την Πωλ. και όταν τον βλέπαμε κάθε πρωι να ανάβει τσιγάρο ξέραμε ότι θα πάει στην τουαλέτα για χέσιμο. Γέλασαν οι άλλοι μαζί μου όταν μπήκα ξαφνικά σε εκείνες τις διακοπές στην Αντίπαρο, στο δωμάτιο του Για. και του Δημ. και ενώ το είχαμε ψιλιαστεί ότι κάτι συμβαίνει μεταξύ τους, τους είδα για πρωτη φορά γυμνούς στο κρεββάτι και έμεινα άναυδος και το μόνο που έκανα αφού είχα κοκκινήσει ολόκληρος ήταν να κάτσω και να δέσω τα κορδόνια μου που ήταν ήδη δεμένα δηλαδή.
Γελούσα με τον Γιω. που ειχε αρρωστομανία και νόμιζε ότι κολλάει κάθε νέο ιό που ανακάλυπταν, πίστευε ότι έχει κάθε παράξενη αρρώστια που διάβαζε. Κι αν ερχόταν και μου έλεγε ότι έχει αυτό και αυτό το σύμπτωμα του έλεγα μια δικιά μου ονομασία αρρώστειας που εβγαζα απο το μυαλό μου και τον τρομοκρατούσα.
Γέλασα πολύ με τον Γι. όταν πήγαμε στο Φουρίν Καζάν στο Σύνταγμα όταν είχε πρωτανοίξει και δεν το ήξερε κανείς και όλα κολυμπούσαν στη σόγια και τα φάγαμε αναγκαστικά γιατί είχαμε φτιάξει με το μυαλό μας μια ιστορία ότι ο Ιάπωνας που ήταν στην κουζίνα και μας κοιτούσε με μίσος που τα ανακατεύαμε χωρίς να τα τρώμε θα μας πήγαινε στο υπόγειο και θα μας έδενε με γαζες σαν κοκορετσάκια όπως κάνουν στα σεξουαλικά τους όργια οι Γιαπωνέζοι και θα μας σοδομίσει κατ επανάληψη. Τρώγαμε θυμάμαι και απο τα γελια σχεδόν είχαμε κατουρηθεί πάνω μας.
Γελούσα με τον Θαν. γιατί υποδυόταν έναν παθολογικό ψεύτη και το υποστήριζε τόσο πολύ και ήταν τόσο συνεπής σε αυτή την εικόνα του και τό έκανε τόσο πειστικά που μέχρι και ο ίδιος πίστευε στα ίδια του τα ψέμματα....που με έκανε πολλές μέρες να γελάω μέχρι δακρύων.

Γελούσα πολύ με την Πωλ. που βράδυα ολόκληρα στο κρεββάτι λέγαμε για τις ανωμαλίες κάτι θείων μας και ξαδέρφων και ανωμαλίες όλου του σογιού μας.
Γέλασα πολύ με την Πωλ. που ενώ τρώγαμε κάθε μέρα πίτσα που παραγγελναμε απ έξω στο πρώτο σπίτι που είχαμε πιάσει, όταν πήγαμε στην αδερφή μου ένα βράδυ επίσκεψη και μας προτειναν να παραγγείλουμε πίτσες, η Πωλ. είπε ότι δεν της αρέσουν καθόλου οι πίτσες και ότι δεν έχει φάει ποτέ της πίτσα...μόνο και μόνο γιατί ηθελε εκείνη τη στιγμή να φάει σουβλάκια.
Γελούσαμε ακατάπαυστα με την Πωλ. τόσο που κάποτε πίστεψα ότι θα το πληρώσω ακριβά...και μπορει και να το πλήρωσα...γιατι αργότερα γελούσαμε αρκετές φορές για να μην κλάψουμε με λυγμούς.
Τώρα σκέφτομαι ότι δεν γελάμε τόσο πολύ πια...μερικές φορές δεν γελάμε καθόλου. Και μου λειπει. Μου λείπουν όλοι αυτοί που χάθηκαν και μαζί τους χάθηκε και το γέλιο.
Μερικοί χάθηκαν για πάντα, άλλους τους βλέπω τυχαία ή εξ αποστάσεως, την Βαλ. την είδα μια μέρα στα Εξάρχεια αγνώριστη απο τις σιλικονες στο προσωπο (ενώ αυτή διατεινόταν ότι είχε πρηστεί γιατι είχε μια ασχημη εγκυμοσύνη...η Σάρα...στα 60 της), την Αν. την είδαμε μια μερα ενώ τρώγαμε με την Πωλ. και τον Για. και ήταν πιο όμορφη από ποτέ. Αλλά γυναίκα επιχειρηματία και με παιδί κιόλας. Καμμιά σχέση με το κορίτσι που πεταγε τις κυλότες της στον ακάλυπτο και τις μάζευε η Ολγα Τουρνάκη, που ήταν διαχειρίστρια στην πολυκατοικία. Τον Γρ, δεν τον είδα παρα κάποτε τυχαια και ήταν πολύ τυπικος. Τον Ημ. τον βλεπω σε αυτά...τα ποιοτικά...τον Δημ ( που εγινε αργότερα Καρ) που και που σε κάτι trashy εκπομπές.

Θα μπορούσα να γράψω για άλλες τόσες ιστορίες που μου ήρθαν τώρα στο μυαλό...αλλά κούρασα και κουράστηκα...εξ αλλου δεν πιστεύω ότι κανείς θα κάτσει και διαβάσει όλο αυτό το σεντόνι όπως λέει και ο φίλος μου ο Νανάκος!
Καληνύχτα σας.

The importance to be important!!!

2006-11-16T02:35:00.001+02:00

Δεν θυμάμαι πότε το έγραψα αυτό, το βρήκα ως draft να περιμένει κάπου σε μια ξεχασμένη ημερομηνία. Δεν ξέρω αν είχα σκοπό να το ανεβάσω στο blog μου ποτε, τώρα που το διαβάζω το θεωρώ λίγο ανόητο και υπερβολικά ρομαντικό για να μην πω σουρεαλιστικό. Σίγουρα πάντως κάτι με παρακίνησε τότε να το γράψω, όμως δεν έρχεται τίποτα στην μνήμη μου...και επειδή δεν μου αρέσουν οι ημιτελείς πράξεις αποφάσισα να το πετάξω στον αιθέρα προς τέρψη των κακόβουλων και προβληματισμό των νεοφώτιστων!
Υγιαίνετε φίλτατοι !

Ξέρεις πότε θα λάμψεις;
Οταν αφήσεις τη σκέψη σου να ταξιδέψει σε χώρες που ποτέ δεν φαντάστηκες οτι υπάρχουν και θα τις αρμενίσεις ανάλαφρα σαν αερικό, θα τις απολαύσεις αργά σαν μελωδία και σαν δροσερό νερό στο κατακαλόκαιρο.
Οταν θα αγγίξεις αυτό που τόσο καιρό σου αντιστεκόταν και θα υπερβείς αυτό που τοσο καιρό θεωρούσες ανυπέρβλητο.
Οταν θα νιώσεις ό,τι αρνιόσουν πεισματικά και ό,τι έθαβες για να μην πονέσεις
Οταν γευτείς την ελευθερία που σου έχει χαρισθεί και που υβριστικά φυλακίζεις μέσα σου
Οταν αρχίζεις να ξεχειλίζεις και να χυνεσαι παντού γύρω αδιάκριτα, απροκάλυπτα και προκλητικά, κάνοντας τους άλλους να πεθαίνουν απο έκπληξη
Οταν εναποθέσεις τις ελπίδες σου σε ένα χρυσόψαρο που τελείως συνειδητά έριξες στα βρώμικα νερά ενός ποταμού με την αγωνία να βγεί στην ανοικτή θάλλασα και ενάντια σε όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις να τα καταφέρει...κι ας πεθάνει ακαριαία απο το φόβο του άγνωστου και του απέραντου!
Οταν θα γυρίσεις πίσω σου και δεν γίνεις στήλη άλατος
Οταν θα καταφέρεις να μιλάς και τα πάντα να σιωπουνε είτε γιατί μαγεύτηκαν είτε γιατί λυπήθηκαν είτε γιατι ενθουσιάστηκαν είτε γιατι σε μίσησαν θανάσιμα είτε γιατι θεώρησαν αυτά που είπες ως ανάξια λόγου. Σε άκουσαν όμως και αυτό είναι μια νίκη σου!

Ξέρεις πότε θα λάμψεις;
Οταν καταλάβεις πως όλα τα φώτα του σύμπαντος φωτίζουν εσένα, ολοι οι πλανήτες κινούνται γύρω απο εσένα, ότι εσυ είσαι το κέντρο του κόσμου και κανείς άλλος!

δυο τρεις παντοφλες στο πατωμα...

2006-11-15T01:30:00.000+02:00

Αυτές οι εμφανίσεις απο το πουθενά πάντα άρεσαν σε ανθρώπους του είδους μου, που θέλουν να κινούνται ανάμεσα στην ανυπαρξία μιας εν δυνάμει απροκάλυπτης μετάλλαξης και στην ασφάλεια μιας εκ προοιμίου αδιατάραχτης σταθεράς που συνήθως χαρίζει αν όχι την ψευδαίσθηση του ζην , τουλάχιστον την φαντασίωση του ευ ζην.
Με τέτοιες αμπελοφιλοσοφίες και ένα σωρό κακουργηματικές σκέψεις και ποινικά συμπεράσματα, αφήνοντας τον πνεύμα μου στον καναπέ του σπιτιού μου μπροστά σε ένα σβηστό τζάκι, διακοσμητικής κυρίως χρήσης και το σώμα μου να ταξιδεύει μέσω διακτίνησης απο πόλη σε πόλη και από χωρίον εις χωρίον, χωρίς σκοπό και κυρίως (αλί μου!) χωρίς επιθυμίες, καταφέρνω να ξεγελώ, να υποκρίνομαι, να παρασύρω, να εκμαυλίζω και να διαφθείρω ψυχές και σώματα, που μάταια προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας μεταξύ έρωτα και θανάτου, , ανάμεσα σε ένα γοερό κλάμα και ένα ξεκαρδιστικό γέλιο. Θα μπορούσα να μισήσω τον εαυτό μου αλλά προτιμώ να μισήσω τους άλλους αφού πάντα η κόλαση ειναι οι άλλοι και εγώ δεν έχω κανένα λόγοι να αμφισβητήσω τον Σαρτρ που εκτός των άλλων υπήρξε ένας απο τους λίγους ενσυνείδητα αμαθείς και καταραμένα μακάριους μιας ανελέητης αναζήτησης του απόλυτου τίποτα.
Τελικά αυτό το σπίτι είναι υπερβολικά κρύο. Οχι ότι αυτή η σκέψη είναι μέσα στις συγγραφικές μου προθέσεις αυτής της στιγμής αλλά δεν νομίζω τελικά ότι και καμμιά σκέψη είναι της τωρινής μου προθέσεως αφού το χαώδες του κουρασμένου μυαλού μου αδυνατεί να μπεί σε τάξη παρ όλο που ως λάτρης (εντάξει , όχι και τόσο πολύ) μιας παρωχημένης μυθολογίας, καρτερώ την πολυπόθητη τάξη , ανίερο τέκνο του Παντοδύναμου Χάους. Η επανάληψη λέξεων και σκέψεων μπορεί να φαίνεται ανόητη και βαρετή, αλλά δεν θα κάνω τίποτα για να αποκαλύψω ενα φωτισμένο πνεύμα ή μια ανήθικη εκκεντρικότητα. Καμία σχέση; Πολύ πιθανόν! Οι λέξεις έτσι κι αλλιώς δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα. Σήμερα εξ άλλου δεν έμαθα τίποτα καινούριο, πέρα από κάτι φρικτές επαναλήψεις μιας γυναικείας κακοδαιμονίας που με έβρισκαν πειστικά έκπληκτο εξασκώντας έτσι το κετακρεουργημένο υποκριτικό μου τάλαντο που κάποτε διατυμπάνιζα ως την μοναδική μου ικανότητα επικοινωνίας. Το θεωρώ ως και απίθανο να φτάσω σε ένα εκλογικευμένο συμπέρασμα και σε μια αντικειμενική αφήγηση γεγονότων και καταστάσεων με πρωταγωνιστές αληθοφανούς χαρακτήρες και ηθικά διδάγματα. Θεωρώ εξ ίσου ακατόρθωτο να αφήσω το συναίσθημα να καλύψει τα πάντα και ποτάμια υγρών να εξορμούν απο κάθε πιθανή έξοδο του ταλαιπωρημένου κρανίου μου. Θα ήθελα να διακωμωδήσω, να σατυρίσω και να χλευάσω τα πάντα, κυρίως ομως τον εαυτό μου, αλλά νομίζω ότι το έχω κάνει πολύ καλά μέχρι τώρα. Οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση σε αυτό το κείμενο θα ήταν μια προσπάθεια που θα έπεφτε σε ατέρμονο κενό.
Είπα κάτι;
Δεν νομίζω!
Ετσι κι αλλιώς βαριέμαι να διαβάζω....

Ο Διάβολος στο laptop ...

2006-05-22T00:03:00.000+03:00

Είχα όλη την καλή διάθεςση να γράψω ένα καινούριο post αλλά το κομπιουτεράκι είχε άλλη γνώμη. Από τότε που χάλασε το laptop μας και το πήγαμε στην ΗΡ να μας το φτιάξουν και που δεν βλέπω να το παίρνουμε πίσω γιατι θέλουν 600 ευρά οπότε καλά κάθεται εκεί που κάθεται.
Το κομπιουτεράκι που έχουμε τώρα μας το έδωσε ο-έξω-απο-εδώ, γιατί:
α) δεν ανοίγει όποτε εμείς θέλουμε αλλά ανοίγει μόνο του όποτε του κατέβει
β) οταν αποφασίσει να ανοίξει που σημαίνει εμείς πρέπει εκείνη την ώρα να παρατήσουμε ότι κάνουμε και να τρέξουμε να καθήσουμε μην τυχόν και κλείσει...τουλάχιστον να κατεβάσουμε τα mails μας, όταν λοιπόν αποφαίσει να ανοίξει, αυτό δεν σημαίνει ότι θα ανοίξει και όλες τις εφαρμογές και τα files. Κι εκεί ανοίγει ότι του γουστάρει. Θέλεις για παραδειγμα να ανοίξεις τον explorer..ΧΑ! είσαι γελασμένος! Το outlook θα ανοίξει και αν σου γουστάρει. Και το ανάποδο φυσικά!
γ) Αντε και ανοιξες τον explorer ( ή το outlook) και θες να γράψεις μια διεύθυνση ή ένα mail... λεμε τώρα...εσύ μπορεί να θέλεις αλλα το κομπιουτεράκι έχει άλλη άποψη! Δεν γράφει τίποτα. Το πληκτρολόγιο δεν λειτουργεί. Λεμε θα τα έφτυσε γιατί δεν είναι ο καφές που είχε χύσει ο πρόκατόχος του έξω-απο-εδώ...φταίνε οι 16 κουταλιές ζάχαρι που είχε μέσα ο καφές. Και έτσι πήραμε ένα εξωτερικό πληκτρολόγιο όπως και περισσότερες USB θύρες για να βάλουμε το keyboard και το mouse αφού ούτε το touchpand του λαπτοπ λειτουργούσε! Αντε και τα βάλαμε...τα αναγνώρισε δεν μπορώ να πω...αλλά για λίγο. Και πανω που χαρήκαμε και αγκαλιαζόμασταν και φιλιόμασταν και ανόίξαμε και σαμπανιες....τα καταφέραμε είπαμε...καθησα να γράψω ο καψερός. Αμ δε... πείσμωσε το καριόλικο! Βρε τι καλοπιάσματα τί ρέϊκι του έκανα...τι το ξεμάτιασα...τίποτα! εκεί πείσμωσε...μπορούσες μόνο να διαβάζεις παλιά έγγραφα...να περιδιαβαίνεις στο internet μονο απο διευθύνσεις που είχες αποθηκευμένες, να βλεπεις τα blogs και να μην μπορεις να κάνεις κανένα σχόλιο, ούτε να απαντήσεις στα σχόλια που σου κάνουν οι άλλοι...μεγάλο βασανηστήριο!
Τώρα που το έπιασε και γράφει είπα να σας πω τον πόνο μου και να μου συμπαρασταθείτε και να με δικαιολογήσετε που δεν σας γράφω σχόλια...δεν μπορω να το κάνω όταν καταλαμβάνεται από τον Βενζεβούλη αυτό το σαφρακιασμένο!

Αφήστε που όταν γράφει ξαφνικά έτσι του τη δίνει και αρχίζει να γράφει ανεξέλεκγτα ένα σημαδιακό νούμερο (έτσι πιστεύω), γράφει παρατεταμένα 7777777777777777
Εχω την εντύπωση πως γίνεται μεγάλη μάχη μέσα του. Το 7 που είναι άγιος αριθμός (7 θαυματα, 7 μέρες, 7 σοφοί, μάνα με τους 7 σου γιούς κλπ κλπ) παλεύει με το πνεύμα του κακού που έχει εγκατασταθεί μέσα στο λπατοπ και προσπαθεί να το εξολοθρεύσει και αυτό το 77777777777777777777777777777777777777777777777777777777777 που ξαφνικά αρχίζει και γράφει είναι μαλλον κανα ξόρκι...που δεν βλέπω να έχει και σημαντικά αποτελέσματα ίσα ίσα το αντίθετο. Ο πνεύμα του κακού μετά απο αυτό το ξόρκι λες και δυναμώνει και αρχίζει και ανοίγει παράθυρα του explorer με μια celebrita που με καλεί να την πάρω τηλέφωνο ενώ αυτή με περιμένει γυμνή στον καναπέ της με ένα στριγκάκι και όχι σουτιέν παρακαλώ. Εγώ όμως σαν καλός χριστιανός δεν την καλώ γιατι έμαθα να αντιστέκομαι στους πειρασμούς και κλείνω το παράθυρο.
Είχα όλη την καλή πρόθεση να γράψω ένα ποστ για το καλοκαίρι που ήρθε στο κτήμα μας και μας έριξε κερούς σε έναν ολοήμερο ύπνο...στους καναπέδες με κλειστά τα παράθυρα αρνούμενοι να βάλουμε ανεμιστήρα (είμαστε αντίθετοι στον κλιματισμό) γιατι εκτός των άλλων δεν έχει μπει και ο Ιούνιος...να με ξανακαλεί αυτή η celebrita... ενώ το 777777777777777777777 δεν έχει κάνει ακόμα την εμφανισή του...αλλά κάτι μου λεει ότι πολύ σύντομα θα φανεί..οπότε πρέπει να πω πολύ γρήγορα αυτά που θέλω να πω...
Επίσης τώρα που ήρθε το καλοκαίρι αν και δεν έχει έρθει ακόμη ο Ιούνιος και εγώ έχω ένα ζήτημα με αυτό...έχουμε πολλά κουνούπια και σήμερα το βράδυ που καθόμασταν έξω ανάψαμε και το πρώτο μας catol μια μυρωδιά που μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια όταν δεν είχαμε ταμπλέτες και όλο το σπίτι μύριζε απο το "φιδάκι"... τι άλλο; τι άλλο; κοίθτα να δεις που αγχώθηκα...είχα τόσα να γράψω....άσε που αυτό το Keyboard έχει αλου ντ αλλου τα σύμβολα και τα σημεία στίξης και μέχρι να τα βρς πατάω όλα τα πλήκτρα με τη αγωνία στο μάτι μην τυχόν και εμφανιστεί το 77777777777777777...το βλέπω δεν έχω πολύ χρόνο....πας να βάλω και καμμιά φωτογραφία έτσι να κάνω πιο αλέγρο το κείμενο...αν προλαβω7777777777777777777777777777777777777777777777777777777777777777777777

Επιστροφή χωρίς φωτογραφίες!!!

2006-05-17T14:27:00.000+03:00

Πέρασε αρκετός καιρός. Συνέβησαν πολλά και όχι τόσο καλά! Δεν είχα όρεξη όχι να γράψω αλλά ούτε να ανασάνω. Οκ έκανα μια ατασθαλία με το gothic monastery αλλά με προκάλεσαν. Μέσα σε αυτό το διάστημα έχασα μερικά πράγματα 2-3 καλές δουλιές μια μεγάλη ευκαιρία,έχασα για λίγο τα λογικά μου, θα έχανα και τη συναυλία της JLO αλλά ευτυχώς την ακύρωσε οπότε μικρό το κακό... παρα λίγο να χάσω και το χιούμορ μου αλλά ευτυχώς έχει γερές βάσεις και απετράπησαν τα χειρότερα.
Μέσα σε αυτό το διάστημα χάλασαν επίσης πολλά πράγματα. Χάλασαν συνεργασίες , χάλασαν το δρόμο που οδηγεί στο σπίτι μου, χάλασε το ψυγείο μας και το κυριότερο χάλασε το laptop μας (αυτό μας στοίχισε περισσότερο αφού ακόμα μας ταλαιπωρεί η ΗΡ και δεν ξέρουμε ποτε θα το πάρουμε)
Στο καιρό που πέρασε έμαθα πολλά δυσάρεστα, το παιδί μιας φίλης μας είναι σοβαρά άρρωστο και κανείς δεν ξέρεια ακόμα τι έχει, ένας ξάδερφός μας έχει πιστέψει οτι αργοπεθαίνει και...όντως αργοπεθαίνει, μου άφησαν ένα κουταβάκι έξω απο το σπίτι μου και με μιση καρδιά πήγα και το άφησα στο πιο κάτω σπίτι (έχω 4 σκυλιά πόσα ακόμα να πάρω;), πρέπει να βγάλω ένα δόντι μου και να βάλω γέφυρα, τρέχω κάθε μέρα 14 χιλιόμετρα αλλα δεν χάνω ούτε ένα κιλό, η Αννα Βίσση δεν έχει χορογραφία στο τραγούδι της και θα χτυπιέται πάλι όπως έκανε στην δεκαετία του 80 με το "Δεν θέλω να ξέρω"
Ολον αυτόν τον καιρό κατράστηκα πολλούς ανθρώπους κάτι που κάνω πρώτη φορά στη ζωή μου αλλά βαρέθηκα να είμαι καλός (και όμορφος) αγγελικά πλασμένος. Αποφάσισα στο εξης όποιος με ενοχλεί να τον βρίζω, όποιος με εμποδίζει να τον βγάζω απο τη μέση...με όποιον τρόπο...όποιον αντιπαθώ να μη του μιλάω και δεν θα είμαι ευγενικός με ανθρώπους που δεν το αξίζουν. Αρκετά!!!!
Ομως μεσα σε αυτό το διάστημα ανέλαβα μια καλή δουλεια (αν και όχι τόσο προσοδοφόρα) είδα την Ολυμπία Δουκάκη στο Ρόουζ (αν και για ενα τεταρτο με πηρε ο ύπνος) βγήκα πολλές φορές με τους φίλους μου, φαγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε... ανακάλυψα πως αν έχεις καλούς φίλους όλα τα προβλήματα είναι μηδαμινά...φύτεψα μαζί με τη γυναίκα μου δένδρα και λαχανικά στο κτήμα μας(θα βγάλω παγκο να τα πουλάω , να έρθετε να παρετε), τσακωθήκαμε ελάχιστες φορές και μ αρέσει που τα βράδυα στο κρεββάτι μας έρχεται και κολλάει πάνω μου παρά τη ζέστη (και τα παραπανισια κιλα...και των δυο μας),κι ας τη σπρωχνω να παει πιο πέρα...αποφάσισα να κάνω μια πρωτοποριακή καλλιέργεια, έφτιαξα τον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου μου , βγάλαμε τις φλοκάτες και επιτέλους έφυγε και ο Οδυσσέας απο το Fame Story (πολύ μου την έδινε αυτό το παιδι)
Για τον χρόνο που έρχεται ελπίζω να μου κάτσει καμμιά καλή δουλεια...να τελειώσω το βιβλίο που γράφω τώρα (αμήν), να με λατρέψουν και οι νέοι μου μαθητές (αλλιώς θα πεθάνω) και να μη βλέπω θλιμμένα πρόσωπα γύρω μου
Είθε...

ΥΓ. Για τις Μουρλοκακομοίρες που μου συμπαρασταθηκαν και έγραψαν για όλη αυτή την ιστορία που με έκανε να χασω τα αβγα και τα πασχάλια τις ευχαριστώ πολυ αλλά δεν αξίζει τον κόπο πλέον...αν ανακατεύεσαι με τα πιτουρα σε τρωνε οι κοτες εξ άλλου. Μπορεί να μας την έφερε η Village και ο Σακης αλλα δε βαριέσαι..πρωταθλητής είναι αυτός που πέφτει δέκα φορές και σηκώνεται μία!!! (έχω να πέσω ακόμα αλλες 6)

Καλως σας βρήκα guys!!!

I am sorry guys....

2006-03-24T21:42:00.000+02:00

Θα πρεπει να αποχωρήσω για λίγο ή για πολύ δεν εξαρτάται απο μένα...
Δεν έχω διάθεση για τίποτα μέχρι να ρθει το πληρωμα του χρόνου....
μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο...
λεω να χαθω στην ανυπαρξία...
στην ατέρμονη πλήξη...
στο αέναο χάσιμο της ώρας...
ελπίζω να επανέλθω...
χωρίς ενοχές...
πιο δυνατός...
για το καλό μου...

Με το ζόρι κρατιέμαι.....

2006-03-10T03:16:00.000+02:00

Θα ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω σε μια βδομάδα.
Και όταν θα ξυπνησω όλα να ήταν έτσι ακριβώς όπως θα ήθελα...έτσι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι...καιρό τώρα!

Μη με παιδεύετε άλλο σας παρακαλώ! Δεν το έχω σε τίποτα να περάσω στην "απέναντι οχθη" και τότε δεν εγγυώμαι για τίποτα!
Πάρτε μια απόφαση και γρήγορα...

Ναι σε σενα το λέω και μην κάνεις τον κουφό, τόσες μέρες φωνάζω...μήπως θέλεις να στο τραγουδήσω κιόλας?

Και εσείς οι άλλοι μην κάνετε τους ανήξερους...αφού ξέρετε πόσο έχω κουραστεί!

Τι άλλο θα πρέπει να κάνω;

Αφού δεν μπορώ...

2006-02-28T12:20:00.000+02:00

Αυτά τα net cafe με εμποδίζουν να σκεφτώ και να γράψω. Ασε που ο καθένας κοιτάει την οθόνη σου για να δει τι γραφεις...(Τι έγινε κύριος? Θα μας πηδήξεις κιόλας?)
Ασε που και ο καφές είναι ψιλοχάλια (τσάι για την ακρίβεια...τον καφέ τον έκοψα κι αυτόν μαζί με το τσιγάρο)
Ως εκ τουτου δεν με βλέπω να ανεβάζω καινούριο post τουλάχιστον μέχρι την Παρασκευή που θα είμαι και πάλι σπίτι μου! Θα αρκεστώ να σας διαβάζω και απλώς να δηλώνω την παρουσία μου!
Φιλιά guys!

Get a life guys!!

2006-02-23T13:05:00.000+02:00

Ας αρχίσουμε με τα βασικά και τα απαραίτητα.
Για μένα το pc πάντα ήταν απαραίτητο εργαλείο δουλειάς και απο ένα σημείο και μετά ένα μέσο διασκέδασης. Αρχικά για να παίζω ατέλειωτες πασιέντζες όταν το μυαλό κολλούσε και δεν κατέβαινε τίποτα στην καρκάλα μου! Μετά ανακάλυψα άλλα παιχνίδια με πολλές και περίπλοκες πίστες που απασχολούσαν και ξεκούραζαν το μυαλό μου όταν ήταν έτοιμο να εκραγεί κι έτσι γλιτώναμε στο σπίτι τα μυαλά στην οθόνη.
Ομως πάντα είχα φίλους, φίλους καλούς, κολλητούς ή όχι με τους οποίους συναντιόμουν και συναντιέμαι για να πιούμε, να γελάσουμε μεχρι δακρύων, να φάμε σαν πούστηδες στα Friday's, να δούμε τα Oscars, Grammy, BAFTA etc μέχρι τα ξημερώματα, να χορέψουμε μέχρι τελικής πτώσεως, να τραγουδήσουμε μέχρι να βραχνιάσουμε, να δούμε θέατρο, κινηματογράφο, το Fame Story και όλα τα realities, να κουτσομπολέψουμε μέχρι αηδίας, να πηδηχτούμε αδιαφορώντας για τα ποιος και γιατί, χωρίς κόμπλεξ και ενοχές, να τσακωθούμε μεχρι να αρχίσουν να αιμοραγούν σώματα και ψυχές και γενικά να κάνουμε ό,τι μας καυλώνει, αδιακρίτως και απροκάλυπτα.
Είχα κι έχω τη γυναίκα με την οποία διάλεξα να ζω γιατί αυτή μετά απο τόσα χρόνια είναι η καλύτερη παρέα μου και μαζί της μπορώ και γελάω ακόμα, ανάμεσα σε άλλα εκατομμύρια πραγματα!
Ακόμα και όταν στη ζωή μου μπήκε το internet αν και με απασχολούσε αρκετή ώρα (καινούριο κοσκινάκι και που να σε κρεμάσω) δεν σταμάτησα (αν και παραδέχομαι ελαφρώς λιγότερο) να με απασχολούν όλα αυτά που με απασχολούσαν πριν αν και μερικές φορές έσπαζα τα νεύρα μερικών μερικών.
Ανακάλυψα έναν κόσμο πρωτόγνωρο, ήταν φυσικό. Και τα έκανα όλα...έμπαινα σε όλα τα sites, είδα όλη την str8, gay, lesbian. bisexual,kinky, s/m πορνογραφία, αγόρασα όλα τα προϊόντα απο το amazon, e-bay, telemarketing, ακόμα και αυτά που μου ήταν παντελώς άχρηστα, έκλεισα ξενοδοχεία, εκδρομές, εισητήρια...
Τσάταρα με όλον τον κόσμο και σε απίστευτα rooms υποδυόμενος κάθ φορά και κάποιον ή κάποια άλλη. Διασκέδασα αφάνταστα, γέλασα με την καρδιά μου, τσακώθηκα χωρίς να υπάρχει λόγος, γαμησα ηλεκτρονικά, με γαμησαν ηλεκτρονικά , έκανα παρτούζες μέχρι και on line εξομολόγηση έκανα υποδυόμενος έναν παπά... και πλήρωσα πολλά πολλά λεφτά στον ΟΤΕ και για ένα διάστημα στην ΗΟL.
Μετά απο τόσο καιρό...ξεφούσκωσε κι αυτό! Κυρίως όταν αντιλήφθηκα οτι περισσότερο δακτυλογραφούσα παρα μιλούσα...συμβαίνει ακόμα times to times αλλά μόνο όταν υπάρχει οργασμός δουλειάς και πίεση! Και όταν άρχισε η ορολογία να εισχωρεί στον προφορικό μου λόγο ανεξέλεγκτα και τα greeklish ήταν τα μόνα που αναγνώριζε το Keyboard μου.
Το internet έγινε κι αυτό αντικείμενο και εργαλείο δουλειάς και μάλιστα εξαιρετικά απαραίτητο. Κράτησα κανα δυό forum όπου μπαίνω και μιλάω που και που, κράτησα μερικούς φίλους στο msn και το απο το Μάϊο του 2005 που ανακάλυψα την blogoσφαιρα... είμαι κι εδώ.
Και το βρήκα ενδιαφέρον για αυτό που είναι: ενα ηλεκτρονικό ημερολόγιο που θα έγραφα ό,τι μου κατέβαινε χωρίς κανείς να με παρεξηγήσει και χωρίς να έχω κανέναν τσολιά στα αρχίδια μου για το τι θα πω, πως θα το πω κλπ κλπ.
Χρησιμοποίησα το blog για αυτό που είναι: μια απρόσωπη έκφραση του διαφορετικού κάθε φορά εαυτού μου, που πότε είναι έτσι και πότε γιουβέτσι, που μπορεί να συνδιαλλαγεί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο αγλαρόπουστα του πεζοδρομίου και το πιο ξευτιλισμένο τραβέλι της λεωφόρου Καβάλας, με την ίδια ευκολία και χωρίς κολλήματα.
Διάλεξα να έχω σχόλια στα posts μου γιατι το βρήκα να έχει πλάκα κάποιος άλλος άγνωστος να σου γράφει αυτά που σκέφτεται για αυτά που γράφω είτε είναι μαλακίες είτε όχι! Και τελευταία αποφάσισα να αφήνω και ανώνυμους να γράφουν αποφεύγοντας αυτή την ελιτίστικη παπαριά με το Verification. Ετσι για να έχει πιο χαβαλέ το πράγμα.
Ειχα βάλει είναι αλήθεια και counter για να βλέπω πόσοι με επισκέπτονται παρασυρμένος απο τη μαλακία κάποιου άλλου blogger αλλά την έβγαλα κι αυτή.
Και μ αρέσει έτσι όπως είναι τώρα...και μ αρέσει έτσι ακριβώς...να μιλάω και να λέω παπαριές, μαλακίες, δακρύβρεχτες ιστορίες, αναθέματα, προσευχές και παραμύθια.
Αλλοτε τα καταφέρνω άλλοτε όχι...αφού δεν είναι ο σκοπός μου να γράψω κάτι για να το θαυμάσουν οι άλλοι...γράφω γιατι αυτό ξεπηδά λέφτερα μέσα απο την ψυχή μου όπως έλεγε και ο θείος-Τσέχωφ δια στόματος Τρέπλιεφ στον "Γλαρο"
Για αυτό και δεν γράφω με μεγάλη συχνότητα. Εχω να γράψω τόσα πολλά στην καθημερινότητά μου που θα ήταν υπερβολή να εγραφα κι εδώ κάθε μέρα.
Εχω να κάνω κι αλλα πράγματα απο το να γράφω και να διαβάζω τι γράφουν οι άλλοι. Και όταν το κάνω θα είναι γιατι αυτό με ξεκουράζει και με διασκεδάζει και όχι σαν υποχρέωση σε κάποιον ή σε κάτι ή για να επιβεβαιώσω ότι ΥΠΑΡΧΩ!
Υπάρχω έτσι κι αλλιώς και χωρίς το internet.
Διαβάζω ότι βγαίνουν και κάνουν blogomeetings, άνθρωποι ανόμοιοι μεταξύ τους που δεν γνωρίζονται με την ελπίδα να κάνουν νεες φιλίες και παρέες.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΑΣ? απο εδώ ψάχνετε να κάνετε νέες φιλίες; ΜΑ ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ? επειδή γελάσατε με μερικές αράδες , επειδή κλάψατε με αλλες τόσες... επειδή καυλώσατε με μερικές φωτογραφίες, προβληματιστήκατε με τα κοινωνικά σχόλια του ενός και ενθουσιαστήκατε με τις γνωσεις του άλλου, αυτό σημαίνει ότι πληροί κάποιος τις προυποθέσεις να γίνει φίλος σου; Ξυπνήστε βρε!
Και μαθαίνω ότι βγαίνουν...ότι ταχα περνάνε μια χαρά...γελάνε, τρώνε...και μετά γυρνάνε σπίτι τους. Και? Και τίποτα!Εχω την εντύπωση πως ακόμα και όταν συναντιούνται είναι σα να τσατάρουν απο το pc τους! Και μετά; Μετά ξαναγυρνάνε όλοι στη μίζερη έτσι κι αλλιώς ζωή τους αφού οι περισσότεροι απο αυτούς (ευτυχώς όχι όλοι) δεν έχουν τίποτα άλλο που να τους κινεί το ενδιαφέρον. Ξαναμπαίνουν στα blogs με την αναμονή του επόμενου σχολιου στα posts τους και την ελπίδα της επομενης blogoσυνάντησης. Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά αρχίζει και κράζει ό ένας τον άλλον απο το blog του, αστειευόμενος τάχα αλλά λέγοντας πράγματα που σε άλλες περιπτώσεις θα ήταν για μπουνιές και κλωτσιές.
Δέχομαι πολύ πιο εύκολα να μου πει κάποιος ότι ψάχνει ερωτικό σύντροφο για πήδημα μιας βραδιάς ή και για περισσότερο. Είναι ένα ηλεκτρονικό ψώνισμα...μια ηλεκτρονική προξενήτρα! Τα πράγματα εκεί είναι ξεκάθαρα ελεγχόμενα και προγραμματισμένα. Αν κι εκει πολλές φορές μπορούν να γίνουν πραγαμτικός εφιάλτης όπως έχει αποδείξει η πραγματικότητα για πολλούς.
Οι φίλοι όμως είναι κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό και δοκιμάζονται στην πορεία του χρόνου...μη γελιώμαστε!

Υπάρχουν ανθρωποι εδώ μέσα που προσπαθούν να επιβεβαιώσουν τον εαυτο τους ανάλογα με τα πόσα σχόλια έχουν, με το πόσοι εκδότες θα ζητήσουν τα γραπτά τους, με το πόσες εφημερίδες θα δημοσιεύσουν τα γραπτά τους, με το πόσοι δημοσιογράφοι θα τους πάρουν συνέντευξη, ανάλογα με το ποσους και με ποιους θα τσακωθούν και βριστούν αλύπητα.
ΜΑ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ? Ποιοι έχουν blogs τελικά? Ολοι οι αποτυχημένοι της ζωής και οι ψωνισμένοι των media?

Δεν ξέρω πως είναι και τι κάνουν στη ζωή τους αλλά μπορώ να τους φανταστώ μια χαρά και ξέρω πως δεν θα πέσω και πολύ έξω.
Μήπως θα έπρεπε όλοι οι υπόλοιποι να την κάνουμε με ελαφριά πηδηματάκια?
Πολύ λίγους κανονικούς ανθρώπους έχω πιάσει εδώ μέσα που το κάνουν για την καύλα τους. Το βλέπεις απο τον τρόπο που γράφουν, απο τα σχόλια που αφήνουν, απο την οξύτητα του πνεύματός τους, απο το χιούμορ που τους διακρίνει. Δεν είμαι και σίγουρος μη λέμε κι ότι θέλουμε, δεν τους ξέρω τους ανθρώπους και πιθανότατα δεν θα τους μαθω ποτέ καλά, αλλά οι ενδείξεις που έχω με κάνουν να πιστεύω πως μια χαρά παιδιά είναι.
Τι μυαλό μπορεί να κουβαλάς όταν:
-αν και καταξιωμένος δημοσιογράφος αναδημοσιεύεις παλιά σου άρθρα για να κάνεις τον καμπόσο?
-που περιμένεις κάποιον να σε εκδώσει, σαν πουτάνα που έχει ανάγκη έναν νταβατζή
-που φαντάζεσαι δημοσιογράφους να σου παιρνουν συνεντεύξεις και μετά ψωνίζεσαι τόσο πολύ που νομίζεις οτι είσαι ο Τσαγακρουσιάνος
-Που νομίζεις οτι εισαι ο Βέλτσος ενώ δεν μπορείς να συντάξεις μια σωστή πρόταση!
-Που τελειώνεις τα posts σου με ερωτήσεις με την ελπίδα να απαντήσουν όλο και περισσότεροι (το έχω κανει κι εγώ μη νομίζετε) και αγωνιάς πόσοι θα σε δούν και παρακαλάς για αυτό!
Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε blogs με ονόματα για όλα αυτά που συμβαίνουν και ακόμα περισσότερα. Ξέρουμε πολύ καλά πια, πως ποιος και τι!
Το μόνο που έχω να πω είναι οτι όλοι αυτοί είναι αξιοθρήνητοι και θλιβεροί! Ακόμα πιο θλιβεροί είναι όμως αυτοί που τους διαβάζουν και τους σχολιάζουν, τρέφοντας την ψωνάρα τους και τη ματαιοδοξία τους.

Διάβασα στο nanako κατι πολύ καλό και το παραθέτω έτσι ακριβώς:

Θέλω να προσθέσω κι άλλα ονόματα στη λίστα των αγαπημένων μου blogs. Αντ' αυτού βλέπω τη λίστα μου να λιγοστεύει. Κι αυτό με θλίβει. Δεν θέλω να διαβάζω κείμενα που εκβιάζουν τη καλή μου πρόθεση. Θα 'θελα να ήξερα πως υπάρχουν περισσότεροι που αγαπούν όσο κι εγώ τις γραμματοσειρές που εμφανίζονται στην οθόνη τους. Θα 'θελα να ξαναέβρισκα τα blogs που λένε την αλήθεια. Και να ξεχάσω αυτά που, τελικά, με θεωρούν ηλίθιο.

Λίγους πια θα διαβάζω και λίγους θα σχολιάζω. Και μόνο όταν υπάρχει μια αμφίδρομη επικοινωνία...στο οποιο επίπεδο!

Θα τα ξαναπούμε...εν καιρώ...

Μεχρι τότε...

Simply me...

2006-02-15T19:20:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες....

Αν ήμουν τραγούδι θα ήμουν...
the farmer in the city

αν ημουν εικόνα θα ήμουν...
a gothic church

αν ήμουν βιβλίο θα ήμουν...
the secret history

αν ήμουν ταινία θα ήμουν...
the company of wolves

αν ήμουν ποίημα θα ήμουν...
the waste land

updating (for bloggsman)

αν ήμουν όνειρο θα ήμουν...
autumn dream

Ακου να σου πω...

2006-02-13T22:40:00.000+02:00

Γι αυτά που ρίσκαρες...

Ακου να σου πω εσένα που επέλεξες να κρυφτείς γιατι απλά δεν μπορείς να διαχειριστείς την επωνυμία σου αντάξια και επάξια δίπλα σε ανθρώπους που στην πρόσφεραν απλόχερα!
Εσύ που δεν μπορείς να αρθρώσεις μια κουβέντα γιατι κατάλαβες πως οι λέξεις σου είναι φτωχές μπροστά στον χείμαρο της προτωτυπίας και της χρυσοποίκιλτης φαντασίας. Που επελεξες τη σιωπή γιατι ο θόρυβος σε κάνει να θυμάσαι ποιος είσαι και τι ζητάς.
Εσύ που νόμιζες οτι δημιουργούσες και ευφάνταστα κεντούσες όνειρα για να γίνουν θύμισες και αναμνήσεις...αλλά το μόνο που πέτυχες ήταν να συντηρείς και να διατηρείς εφιάλτες που σε ταλάνιζαν χρόνια, που χρόνια θα σε τιμωρούν!
Ακου να σου πω εσένα που η όψη σου έγινε στάχτη και η φωνή σου άνεμος, εσένα που το σώμα σου έγινε αλάτι και το άγγιγμά σου λήθη.
Εσύ που νόμιζες πως είχες την ικανότητα να βρεις και να βρεθείς, να κυνηγήσεις και να κυνηγηθείς, να κατακτήσεις και να κατακτηθείς, να πλανέψεις και να πλανευτείς!
Πόσο μικρό ανάστημα επέδειξες! Πόσο ανύπαρκτη ορμή!
Θα 'πρεπε να μη σου πρέπονται χαρές ούτε φιλιά και χάδια! Δεν θα πρεπε να χες αυτια για μουσικές και στιχους, ούτε και μάτια θα πρεπε χρώματα για να βλέπεις. Γιατι ποτέ σου δεν τα εκτίμησες και ούτε σου αξίζουν.
Δεν ήσουν τίποτα σπουδαίο γιατι δεν έχεις τίποτα αληθινό! Δεν ξέρω καν αν υπάρχεις, αν ποτέ υπήρξες και αν πρόκειται να υπάρξεις στο μέλλον...δεν ξέρω γιατι σε μνημονεύω τώρα! Είναι που πάντα είχα μια έμμονη ιδέα με τα αερικά και τα φάσματα.
Δεν είσαι τίποτα περισσότερο αλλα καταφέρνεις με επιτυχία να γίνεσαι πολλά λιγότερα! Είναι το μόνο ταλέντο που σου αναγνωρίζω!
Είμαι σίγουρος πως μετά απο ένα λεπτό δεν θα σε θυμάμαι πια, μετά απο μια ώρα θα είσαι παρελθόν και μετά απο μια μέρα θα πάρεις τη θέση που πάντα σου άξιζε μέσα στην ανωνυμία!
Δεν ήσουν έρωτας (κι ουτε μπορείς να γίνεις) ήσουν (απλα) κρεββάτι...ένα ακομα ηδονικό (ναι) μα αγευστο κρεββάτι!

Ακου να σου πω εσένα που στοιχιωσες για λίγο κι ανεπαίσθητα το μυαλό και το σωμα μου...ΕΧΑΣΕΣ...και το κολασμένα ευχάριστο είναι πως το ξέρεις!!!!

...και τελικά δεν άξιζαν!!

Ασυναρτησίες!!

2006-02-03T18:39:00.000+02:00

Ολη τη μέρα! Χωρίς σταματημό, χωρίς κενό για να ξαποστάσεις, αναλογιζόμενος μέρες που θα έρθουν πιο ευχάριστες, μέρες που έφυγαν αγωνιώντας! Αξίζει τον κόπο λες για μια προσπάθεια ακόμα,μια τελευταία προσπάθεια. Και ξαφνικα... όλα γίνονται πιο φωτεινά! Γιατί το πνεύμα προχωρά και δοκιμάζεται και ψάχνει! Και βρίσκεις δρόμους κρυφούς, δρόμους ξεχασμένους, χορταριασμένους ...εκεί σε απάτητες χώρες του μυαλού.
Και αναθαρρεύεις, γιατι οι λέξεις μπορούν ακόμα και ζουν μέσα σου και αποκτούν το νόημα που τους πρέπει και που τους αξίζει. Και προσπαθείς...για μια ακόμη φορά! Μην τυχόν και τελιεώσει και αμετάκλητα γυρίσεις στην αρχή, εκεί που παντα γυρνάς πολλές φορές χωρίς να έχεις φτάσει στο τέλος!
Μερικές φορές νομίζω ότι καλύτερα θα ήταν να είχα πέσει στα ναρκωτικά! Θα είχα μια δικαιολογία για αυτή μου την παράνοια!
Που θα πάει...δεν θα γυρίσει ο τροχός? Συγχωρέστε μου την έλλειψη , την πιθανή απουσία, την ανούσια περιαυτολογία, τον ανακόλουθο ειρμό... είναι οι μέρες τέτοιες... θα βρω όμως το χρόνο , και τη διάθεση για κάτι πιο ανάλαφρο, πιο διασκεδαστικό...ομως μέχρι τότε...δεν μου μένει καμιά άλλη λύση...καμμιά άλλη διέξοδος...

Ησυχία...

2006-02-02T20:01:00.000+02:00

Παραμένω ασυγκίνητος...άρα σχεδόν πνευματικά νεκρός! Δεν με ενδιαφέρει απλώς να κατανοήσω,να καταλάβω, γιατί ό,τι δεν με συγκινεί, μου είναι εντελώς ακατανόητο! Ετσι όλα μοιάζουν να είναι τόσο θορυβώδη και τόσο ακατανόητα! Κι όμως... είναι ασύλληπτο πόση σιωπή κρύβουν μέσα τους που σχεδόν σε διατάζουν να τη σεβαστείς! Κι ενώ θα μπορούσες να βγεις να ξεφωνήσεις , να αλλάξεις τη ροή των ποταμών, να αναταράξεις τις θάλασσες και να κινήσεις βουνά, παραμένεις άπραγος περιμένοντας το σφύριγμα του ανέμου να κάνει την αρχή! Περιμένοντας το άλλοθι που θα σου δώσει το έναυσμα για το επόμενο βήμα...

...σσσσσσ...η αγάπη μου (?) κοιμάται!

This used to be my playground!

2006-01-29T11:10:00.000+02:00

Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου δύο παιδικούς μου φίλους που έχω να τους δω πάνω απο 20 χρόνια,τον Σταύρο και τον Γρηγόρη. Και ξαφνικά πέρασαν μερικές σκηνές απο το μυαλό μου...στην τετάρτη δημοτικού όπου ο Σταύρος έχοντας απο κάπου αρπάξει μια τράπουλα με γυμνές γυναίκες μας έλεγε οτι είναι (business) κάρτες από διάφορες πουτάνες που είχε πάει και αν θέλουμε να πάμε κι εμείς σε αυτές...συστημένοι απο τον Σταύρο! Θυμάμαι πως κοιταζόμασταν με τον Γρηγόρη και δεν ξέραμε τι να πούμε και απλώς συμφωνήσαμε κοιτάζοντας τις γυμνές πως δεν ήταν του γούστου μας και ξεχάσαμε το γεγονός. Μια άλλη μέρα στην ίδια τάξη (ή πιο πριν) ο Γρηγόρης έρχεται και μας λέει ξαφνικά "Αντε ρε αρχίδια". Εγώ έμεινα ασυγκίνητος στην προσφώνηση αυτή αφού νόμιζα ότι μας είπε "στρωσίδια" και δεν το πέρασα για βρισιά. Ο Σταύρος που ηταν και πιο αλάνιτον έπιασε απο το λαιμό και του είπε "Μας έβρισες ρε;" Και ο Γρηγόρης που μάλλον κι αυτός δεν ήξερε τι σήμαινε η λέξη, έβαλε τα κλάμματα γιατι έτσι όπως τον έπιασε ο Σταύρος του έσπασε τον βαφτιστικό του σταυρό που πάντα φορούσε μέσα απο το φανελάκι. Θυμάμαι μια φορά που χιόνισε πάρα πολύ...πάλι δημοτικό θα πηγαίναμε... και η αδερφή μου, που πήγαινε γυμνάσιο, είχε κανονίσει με την παρέα της να πάνε Κιφησσιά. Ηθελα κι εγώ να παω μαζί τους αλλά δεν με πέρνανε. Αποφάσισα να πάω στον Σταύρο που ήταν και ο πιο τολμηρός της παρέας και να τον παρω και να παμε μόνοι μας στην Κιφησσιά και να βρούμε τάχα μου εκεί κατα λάθος της αδερφή μου...στο bowling όπου θα πηγαίναν με την παρέα της. Πήγα απο το σπίτι του και μου έχει μείνει μια σκηνή με τη μητέρα του, που της έφευγε προς τα αριστερά το ένα της μάτι, να προσπαθεί να τον ξυπνήσει απο ένα κρεββάτι που υπήρχε στην τραπεζαρία (σαν σαρκοφάγος) με τα βαριά έπιπλα και τη μυρωδιά από ναφθαλίνη. Προς στιγμήν είχα πιστέψει ότι ο Σταύρος είχε πεθάνει απο τη μυρωδιά!
θυμάμαι τον Γρηγόρη να έρχεται στο σπίτι μου και να φωνάζει να του δώσω το πενηνταράκι που του είχα δανιστεί στο σχολείο για να συμπληρώσω να πάρω ένα κουλούρι και εγώ να κάνω τον ψόφιο κοριό και να μην βγαίνω να του μιλήσω, όπως θυμάμαι και τις κλωτσιές που έφαγα την επόμενη στο σχολείο γιατί ήθελε να πάρει χαρτάκια και δεν του έφταναν τα λεφτά.
Θυμάμαι που πήγαινα και έπαιρνα τον Γρηγόρη απο το σπίτι του και πηγαίναμε μαζί στο γυμνάσιο που ήταν λίγο μακρύτερα ( Ο Σταύρος δεν συνέχισε στο γυμνάσιο) και πάντα καθόμουν στις σκάλες του πρώτου ορόφου που έμενε και τον περίμενα να βάλει τα παπούτσια του που βρίσκονταν έξω απο την πόρτα τους αφού η μητέρα τους δεν τους άφηνε να μπούν με τα παπούτσια μέσα στο σπίτι. Και πάντα κοιτούσα το ρολόι με τον κούκο που είχαν στο χωλ και που πάντα έβγαινε και χτυπούσε 8 φορές αφού πήγαινα πάντα στις 8 να τον πάρω.
Μετά χαθήκαμε και με τον Γρηγόρη...έμεινε στην τρίτη γυμνασίου και δεν συνέχισε...
Απο τότε δεν έχω μάθει τι απέγινε ο Σταύρος, για το Γρηγόρη μάθαινα διάφορα, ότι τον πιασαν με ναρκωτικά, ότι τον χτύπησε αυτοκίνητο, ότι μπήκε φυλακή...δεν ξέρω τι είναι αλήθεια και τι ψέμματα! Και δεν με απασχόλησε και ποτέ. Εφυγα και απο το πατρικό μου σπιτι νωρίς , λίγο μετά αφού πέρασα στο Πανεπιστήμιο, και έκοψα κάθε επαφή με τις παιδικές μου αναμνήσεις!
Η αλήθεια είναι οτι πολύ σπάνια μου έρχονται στο μυαλό και ποτέ και οι δύο μαζί, αλλά με κάποια ευκαιρία θυμάμαι πότε τον έναν και πότε τον άλλον...
Σήμερα με επισκέφθηκαν και οι δύο και με έκαναν να γυρίσω τόσα χρόνια πίσω και να θυμηθώ όλα αυτά κι ένα σωρό ακόμα που χρόνια είχα φυλάξει μέσα μου!
Δεν ξέρω που είστε Σταύρο και Γρηγόρη, τι κάνετε και πως περνάτε, πάντως θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τις όμορφες στιγμές που περάσαμε μαζί και για αυτές τις αναμνήσεις που τώρα μου προσφέρετε!

Ευκαιρία για γιορτή!

2006-01-23T17:24:00.000+02:00

Τώρα εγώ πρέπει δηλαδή να πάθω κατάθλιψη;

Μπα δε νομίζω...

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ & ΚΑΛΑ ΛΟΙΠΟΝ... ΕΥΘΥΜΕΙΤΕ!!!!

Αντί προλόγου...

2006-01-22T20:51:00.000+02:00

...Κι όμως, υπάρχουν μέρες που πιστεύεις ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να συμβεί. Ολα χαρακτηρίζονται απο αυτήν την βαρετή περιοδικότητα που σε κάνουν να νοσταλγείς ακόμα και τις πιο εφιαλτικές στιγμές της ζωής σου, απλά για να γίνει κάτι να σου αποσπάσει την προσοχή, κάτι που θα μπορούσε να σε κάνει να ξεκολήσεις απο το βάλτο που έχεις περιπέσει. Είναι αλήθεια ότι σε μεγάλους σεισμούς τίποτα από πριν δεν προμηνύει το μέγεθος της καταστροφής. Κανένα σημάδι στην περιρέουσα ατμόσφαιρα δεν προοιωνιζει αυτό που ένα έμπειρο μάτι μπορεί να διακρίνει όχι απλά ως μια φυσική εξέλιξη αλλά ως απόλυτη αναγκαιότητα.
Θα συμφωνήσω ότι όλη αυτή η γενικότητα θα μπορούσε να βρει εφαρμογή σε πλείστες των περιπτώσεων. Θα μπορούσε να αφορά στο επαγγελμα, στη φιλία, στον καιρό, στον έρωτα ή ακόμα και στην ίδια τη ζωή απο την γέννηση μέχρι τον θάνατό της.
Λίγες είναι οι έντονες στιγμές που καταγράφονται ανεξίτηλα στη μνήμη μετά απο μια βαρετή νηνεμία.
Δεν μπορώ όμως ακόμα να ξεκαθαρίσω...το μυαλό κάνει τη διαφορά ή το συναίσθημα;

Once upon a time...

2006-01-08T21:40:00.000+02:00

Καλώς ήρθες στη χώρα του κάποτε... του άλλοτε... του τώρα...του τότε... του αύριο... του σήμερα...του χθες... του πάντα και του ποτέ!

Εδώ η πραγματκότητα υπάρχει μόνο ως φαντασία και η φαντασία ως πραγματικότητα!

Εδώ τα όρια είναι δυσδιάκριτα και για αυτό μη υπολογίσιμα!

Εδώ οι λέξεις παίρνουν τις πραγματικές τους διαστάσεις και τα νοήματα την αληθινή τους οντότητα!

Λοιπον....

Μια φορά κι έναν καιρό....

Χίλιες ευχές!!!

2005-12-23T23:39:00.000+02:00

Πολλά έγιναν, πολλά βρίσκονται σε εξέλιξη και σίγουρα ακομη περισότερα θα γίνουν στο μέλλον...

Ισως είχα να πω πολλά...

...όμως οι μέρες είναι άγιες και η σιωπή επιβάλλεται!

Ειθε...(για ολα αυτά που ευχόμαστε, θέλουμε και επιθυμούμε)

Κουράστηκα λίγο, αλλά... (ένας υπνάκος είναι ό,τι πρέπει)

2005-12-11T14:41:00.000+02:00

Εφτιαξα λίγο το blog μου ένεκα γιορτών και Χριστουγέννων!!
Κουράστηκα αλλά τα κατάφερα καλά (πιστεύω!)...αν σκεφτεί κανείς ότι δεν έχω καμιά σχέση με προγραμματισμό pc και δημιουργία template...μα καμία όμως! Απλως μπήκα μέσα και τα έκανα μαντάρα...χε χε...μπορεί αργότερα να το κάνω λίγο καλύτερο (ή χειρότερο)...τώρα κουράστηκα και λέω και παρω έναν μικρόν υπνάκο...
Αλήθεια...ξέρει κανεις πως μπορώ να βάλω να παιζει backsound κανενα χριστουγεννιάτικο τραγουδάκι...? όσο και να προσπάθησα ο αρχάριος δεν τα κατάφερα!
Αντε καλό μας απόγευμα!

Ανάγνωσμα...

2005-11-29T22:27:00.000+02:00

Αν και λίγο παλιό ίσως ν' αξίζει...αν σας αρέσουν τα υπαρξιακά θρίλερ!!!

Τι είπατε...?

2005-11-24T00:40:00.000+02:00

Ναι, δεν έχω τίποτα να πω...
Οχι γιατι δεν συμβαίνει τίποτα στη ζωή μου αλλά γιατι συμβαίνουν τόσα πολλά, που είναι αδύνατον να χωρέσουν σε μερικές αράδες.
Θα μπορούσα να πω για τις πολύπλευρες ενασχολήσεις μου και τις αναμενόμενες κοσμοϊστορικές αλλαγές που επιφυλάσσει το επαγγελματικό μου μέλλον,
θα μπορούσα να εξυμνήσω την επιμονή μου που αν και καθυστερημένα θα επιβραβευθεί πανηγυρικά σε λίγες ημέρες,
θα μπορούσα να καταραστώ την κακή μου τύχη (σε ορισμένους τομείς) που πολλές φορές με παιδεύει και όχι με ασήμαντες συνέπειες,
θα μπορούσα να βαυκαλίζομαι με την ηθελημένη νωθρή απραξία μου, δικαιολογώντας τη καλλιτεχνική μου φύση,
θα μπορούσα να αστειεύομαι προκαλώντας το γέλιο ή να προκαλώ το ενδιαφέρον με ιστορίες πεπερασμένες (χωροχρονικά και πνευματικοψυχολογικά), ξορκίζοντας έτσι ένα παρελθόν που θέλω να ξεχάσω (ή να διαιωνίσω), ένα παρόν που φοβάμαι να αντιμετωπίσω (κι έτσι να το παραφράζω) και ένα μέλλον που ελπίζω να με ανταμείψει(αν δεν με καταστρέψει τελικά),
θα μπορούσα να κάνω όλα αυτά ή άλλα τόσα... αφόρητα ανούσια ή απελπιστικά ουσιαστικά!
Προτιμώ μερικές φορές τη σιωπή ή την λιτή έκφρασή της με λέξεις.
Ισως είναι και η αδυναμία μου να δω κατάματα τις εξελίξεις και να τις εκτιμήσω δεόντως και αποτελεσματικά!
Μένω εδώ, άφωνος (και εκπληκτος) τις περισσότερες φορές, εκφράζοντας μόνο μια παράλληλη πραγματικότητα και αναμένοντας την επιστροφή (μου) στη διαύγεια αφού η ομίχλη που καλύπτει το μυαλό μου δεν έχει διαλυθεί...ακόμα!!

Η φωτιά του μυαλού και το ψύχος της ψυχής!

2005-11-06T09:44:00.000+02:00

Η ζωή θέλει θυσίες. Δεν το πίστεψα. Έτσι αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να γεννηθώ. Ήταν όμως η πρώτη και η μοναδική θυσία που έκανα. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι να έχω υποβάλει τον εαυτό μου σε μια τέτοια επώδυνη δοκιμασία. Ποτέ δεν δυσκόλεψα, ποτέ δεν επιβάρυνα την από πριν ταλαιπωρημένη ύπαρξή μου. Δεν πίστεψα σε κανένα επουράνιο ή υποχθόνιο θεό. Δεν εξομολογήθηκα ποτέ (γιατί το κάνω τώρα;) Δεν άπλωσα ποτέ τα χέρια, μόνο άρπαζα όποιο χέρι μου προσφερόταν οικειοθελώς, χωρίς πίεση, χωρίς να το ζητήσω. Δεν έδωσα σημασία στις αλήθειες των παιδικών παραμυθιών, στα λόγια ανόητων σοφών και άπειρων ηλικιωμένων. Δεν ακολούθησα τις συμβουλές κανενός ερημίτη, δε δοκίμασα τα φίλτρα κανενός αλχημιστή, δεν είπα τα ξόρκια καμιάς μάγισσας. Δε συνάντησα κανέναν κι όμως με αποπλάνησαν επιτήδειοι τυχοδιώκτες, πλανόδιοι πωλητές, και πολλά υποσχόμενες πόρνες. Περιπλανήθηκα μέρες, νύχτες, χρόνια ολόκληρα. Δεν έβλεπα αλλά τυφλώθηκα απ τα πολύχρωμα φώτα, τους μεγάλους δρόμους και τις πολυτελείς βιτρίνες. Δεν άκουγα αλλά με μέθυσαν άγριες μουσικές, σαρκοφάγες νότες, αδυσώπητα βέλη στίχων. Δεν γευόμουν αλλά αφέθηκα σε ανάλατες απολαύσεις και άγευστες πανδαισίες. Δεν άγγιζα άνθρωπο αλλά ένιωσα όλη την γύμνια τους, όλον τον ιδρώτα του κορμιού τους. Γεννήθηκα και πέθανα εκατομμύρια φορές....άλλες τόσες θάφτηκα βαθιά στο χώμα για να αναστηθώ με περισσότερη δύναμη και ορμή για να συνεχίσω μπροστά. Περίεργο αλλά έζησα, όπως έζησα, όπως εξακολουθώ να ζω, όπως θα ζω για όσο χρόνο αποφασίσω. Έτσι αδύναμος όπως είμαι. Τι σημασία έχει; Ήρθα από το πουθενά και δεν είχα κανένα σκοπό. Στάθηκα τυχερός και άτυχος μαζί. (Πως τα κατάφερα αλήθεια;)
Ονειρεύτηκα πολύ, τόσο πολύ που ξέχασα να ζήσω πραγματικά. Καθισμένος στις πίσω θέσεις ενός συνοικιακού κινηματογράφου που έπαιζε παλιές ασπρόμαυρες ταινίες και επίκαιρα περασμένων εποχών. Με την ψευδαίσθηση ενός κομπάρσου ότι κάποτε θα γίνει πρωταγωνιστής. Πειθόμενος στις εντολές κάποιου αποτυχημένου σκηνοθέτη συνέχιζα να παραμένω καθηλωμένος στη θέση μου χωρίς να μπορώ να μπορώ να αντιδράσω, έστω και λίγο, χωρίς να μπορώ να διεκδικήσω ούτε καν την ελάχιστη αμοιβή ή , αν θέλετε, την ανταμοιβή μου για όλον αυτόν τον χρόνο που ξόδεψα γεμίζοντας με κάποιο είδος ζωής το άψυχο κινηματογραφικό κάδρο. Και περίμενα....και περίμενα...περίμενα το τέλος που τόσο αργούσε να έρθει. Σχεδόν το αποζητούσα, βαθιά μέσα μου, ενδόμυχα με όλη τη δύναμη της αποκοιμισμένης ψυχής μου.

Αυτή η ψυχή...Πότε έπεσε σε λήθαργο δεν μπορώ να προσδιορίσω, μπορώ όμως να πω ότι ήταν μακρύ το διάστημα που έμεινε έτσι, άπραγη, χωρίς θέληση και επιθυμία, χωρίς να ελπίζει, χωρίς να ποθεί, χωρίς να αγαπά, να μισεί, χωρίς να μπορεί να αισθανθεί τίποτα που να της δίνει χαρά, λύπη, χωρίς τίποτα να την πονά. Η μάλλον όχι… πονούσε, ναι, είμαι σίγουρος ότι πονούσε, έστω κι αν ποτέ αυτός ο πόνος δεν έγινε κραυγή, δεν έγινε ούτε καν λυγμός. μόνο ένα βλέμμα έγινε καρφωμένο στο κενό καρφωμένο στον τοίχο. Και τι έμεινε; Ένας κόμπος έμεινε εκεί βαθιά μέσα μου, ένας κόμπος άλυτος που δεν ήλπιζε σε κανέναν ερχομό κανενός Αλέξανδρου, να έρθει αποφασιστικά και να τον κόψει, δεν ήλπιζε σε τίποτα. απλώς υπήρχε και μεγάλωνε περιφρουρούμενος από αγγέλους έκπτωτους και μη , διατηρώντας έτσι την παγωνιά, το ψύχος της ψυχής.

Εεεε...χμμμ...εεεμμμ

2005-10-27T23:00:00.000+03:00

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να το πω και δε μου βγαίνει με τίποτα! Και όμως το έχω το ρημάδι...το έχω!

Τι μου συμβαίνει βρε Χριστιανοί (...και λοιπών ή μη Θρησκειών)???

Eternal Quest

2005-10-16T07:51:00.000+03:00

Χάθηκα κι ακόμα με ψάχνω...

...και ή που θα τους τρελλάνω όλους ή θα τρελλαθώ εγώ και θα ξεμπερδεύουμε!!

Μαθήματα ζωής (?)

2005-09-29T22:08:00.000+03:00

Ποιος πήγε ποτέ μπροστά με το σταυρό στο χέρι;

Απο την άλλη...

Για πόσο ακόμα θα είμαι το φρέσκο ψάρι... κράχτης, στο πάγκο της αγοράς με μόνο σκοπό να πουληθεί το...άλλο μπαγιάτικο εμπόρευμα?

Είναι η ζωή (...αυτή η ζούγκλα) παίζω και μαθαίνω?

Για πόσο....?

...και μια μικρή διαφήμηση!!

2005-09-27T15:34:00.000+03:00

.
.
.

Παρ όλα αυτά πιστεύω ότι αυτή η κυρία θα έχει να μας πει πολλά στο μέλλον!

Είδωμεν...

Seven (?) Deadly...Pleasures

2005-09-24T10:50:00.000+03:00

Πάντα μετέφραζα τα θανάσιμα αμαρτήματα σε θανάσιμες απολαύσεις και επιδιδόμουν σε αυτές χωρις ενδοιασμούς, ακόρεστα, κρυφά ή φανερά...χωρίς ενοχές!

Είμαι σίγουρος ότι η παρακάτω λίστα είναι κατα πολύ ελλειπής

Σε πόσες ακόμα θανάσιμες... απολαύσεις ριχνόμαστε χωρίς φόβο Θεού και ανθρώπων;

What a mess!!!

2005-09-16T08:37:00.000+03:00

Η Ελληνική πραγματικότητα για μια ακόμη φορά με ξεπέρασε!!

Να βάλω τις φωνές τώρα;

Αντε και με τη νίκη!

2005-09-08T00:11:00.000+03:00

Και αφού μαζευτήκαμε όλοι (ή σχεδόν όλοι) εδώ, θα σας αφήσω για λίγο...
για λίγο μόνο.

Μαντέψτε τι κάνω και...

...ευχηθείτε μου καλή επιτυχία!

Ηρθαμε?????

2005-09-01T11:14:00.000+03:00

Ειμαστε όλοι εδώ?

Για να μετρηθούμε σας παρακαλώ....

Οι εναπομείναντες....

2005-08-26T02:26:00.000+03:00

Για όσους απο εμας που ακόμα ψάχνουν το καλοκαίρι που μας εγκαταλείπει σε ερημικές παραλίες!!!

Εις το επανιδειν...σύντομα....

Vanity

2005-08-08T10:43:00.000+03:00

you can hear the baby bones
crack beneath her wheels
tears of avalon
streak silent down her shield
high crimes and misdemeanors
unfortunate attacks
will leave you standing nameless
while she's turning back
vanity stands naked at my door
vanity cries, why
Elenore you've lost me
in a haze of wine and cocaine
gone and cost me everything I blame
broadcast in tv detail
to call their own stories
as I try to recapture
our best in former glories
vanity stands naked at my door
vanity cries, why
vanity wants everything and more
vanity must die
she swears she'll turn around
turn around for good
she swears she'll turn around
turn around for sure
you'll know you'll run around
run around for her
you know you want it all so pure
he's on that dirt road
you've still got ways to go
soak in sights and city lights
while you still can borrow
curse fall will find you
and bring a memory
the ghost of her surrender
and a kiss of anarchy
she's naked at my door
vanity cries, why
vanity wants everything and more
vanity must die
die
die

Oh yes ! I m excessively vain !!!

Mind senses...

2005-08-05T22:09:00.000+03:00

Η ανυπαρξία της παρουσίας δεν συνεπάγεται απαραίτητα και την απουσία της ύπαρξης!

Μπορείς άραγε ενώ είσαι παρών, να μην υπάρχεις; Και ενώ υπάρχεις, να είσαι απών;

Πόσες επικινδυνότητες κρύβουν οι αισθήσεις του μυαλού;

Είναι δυνατόν να σε βλέπουν αλλά να μη σε κοιτούν; Να είσαι δίπλα αλλά εξαιρετικά μακρυά;

Γίνεται να φωνάζεις και να μην σε ακούν; Να μην ακούς την ίδια σου τη φωνή;

Αλήθεια, όταν αγγίζουμε, πως είναι δυνατόν να πληγώνουμε; Και πως γίνεται να πληγώνουμε χωρίς καν να αγγίζουμε;

Οι μυρωδιές ερεθίζουν την όσφρηση ή η όσφρησή μας είναι ανέραστη πια;

Μπορεί ακόμα η γεύση μας να φτάνει σε οργασμικά επίπεδα ή η ανοργασμικότητά της έγινε μόνιμο (γνώριμο) καθεστώς;

Ποιες αισθήσεις μας εκτελούν πλήρως το ρόλο τους; Κι αν όχι, σε ποιο βαθμό;

Γυρισε και τον κοίταξε με αυτό το ύφος που κάθε φορά τον κοιτούσε, θέλοντας να δηλώσει πόσο αθώος ήταν μερικές φορές! Αυτός δε συνέχισε, το θεώρησε περιττό. Αρκέστηκε στην καθιερωμένη του "απολογία":

Ναι, είμαι αθώος, αλλά όχι αδαής!

Kiss me

2005-07-22T21:31:00.000+03:00

Νύχτα με πανσέληνο. Δρόμοι της Αθήνας. Ζέστη. Απογοητευμένος ακόμη μια φορά από ένα περιστατικό (που δεν είναι του παρόντος να εξιστορήσω) που απέδειξε πανηγυρικά για μιά ακόμη φορά τη μαλακία που με δέρνει...είπα να πάρω θάρρος απο την επιμελώς προσεγμένη ηλιθιότητα και των άλλων, όχι για να νιώσω καλύτερα αλλά για να επιβεβαιώσω ότι είμαι ενταγμένος στο σωστό σύνολο ή υποσύνολο τουλάχιστον.

Αλήθεια, μήπως θα έπρεπε να φιλάμε αντί να μιλάμε τόσο πολύ;

-τι ζώδιο είσαι; (ρώτησε αυτή)
-Εχω γεννηθεί στις 24 Απριλίου (απάντησε αυτός)
-Δεν σε ρώτησα πότε γεννήθηκες, τι ζώδιο είσαι σε ρώτησα (επανέλαβε αυτή)

...ή τουλαχιστον να τρώμε αντί να μιλάμε;

-Δεν είναι ωραία η Ακρόπολη;(να δεις που αυτή εννοει τον Παρθενώνα)
-Ναι είναι πολύ ωραία (κι αυτή τον Παρθενώνα εννοεί)
-Αυτό είναι το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας (γιατι ακόμη στην αρχαία Ελλάδα βρισκόμαστε ως γνωστόν)
-Ποιο; (εύλογη ερώτηση)
-Κανεις άλλος δεν μπόρεσε να κάνει τέτοια Ακρόπολη (γιατι είμαι σίγουρος ότι εννοει τον Παρθενώνα;)Μόνο η Αθήνα! (αρα Αθήνα=Αρχαία Ελλάδα...καλά πάμε)
-Α ναι κανείς, μόνο η Αθήνα έχει την Ακρόπολη (και η Τίρυνθα; η Λίνδος; Ο Ορχομενός; εκατοντάδες πόλεις στην Ελλάδα, στην Ιταλία, σε όλη την Ευρώπη, στην Ασία, στην Αφρική ακόμα και στην Αμερική που έχουν αρχαίες Ακροπόλεις (αλλά όχι Παρθενώνα);
-Οσο σκέφτομαι οτι οι κωλοάγγλοι έχουν στο μουσείο τους τα Ελγίνεια (?!) της Ακρόπολης δεν ξέρεις πως τσαντίζομαι! (Να το!)

...αν και θα ήταν προτιμότερο να μη λέμε τίποτα...

-Ρε μαλάκα σου λεω γαμώ τα μουνιά, τέτοιο μουνί δεν έχεις ξαναδεί,Είχε έναν κώλο ρε μαλάκα... έμεινα μαλάκας να τον κοιτάω, είχα κατεβάσει γενικό και η ψωλή μου ξερόχυνε (που σημαίνει ότι σε ένα μουνί αυτό που γουστάρουν οι... άντρες είναι ο κώλος...μάλιστα)
-Ελα ρε πούστη μου!
-Ρε μαλάκα σου μιλάω είχε ανέβει πάνω στο τραπέζι και την κούναγε την κωλάρα της ο μούναρος και είχα τρελλαθεί, ανέβηκα κι εγώ και άρχισα να της τον τρίβω ρε μαλάκα και καθόοοοοοοοοτααααααανννν ...η ψώλα!
-Τα ήθελε η πουτάνα ε;
-Αν τα ήθελε λεει; σφεντόνα μου τον είχε κανει. Παρ ολίγο να τη γαμησω εκεί πάνω
-Τη γάμησες ρε αρχίδι;
-Οχι την καριόλα μου το έπαιζε παρθένα μετά
-Και τι έκανες ρε;
-Τι να κάνω ρε μαλακα;...βάρεσα μια μαλακία...σουπερ μαλάκα...σκεφτόμουν ότι της έσκιζα την κωλαρα και είχα κατακαυλώσει!
-Καύλα ρε μαλάκα...καλά της ξηγήθηκες! (εκδίκηση όμως ε;)
-τέτοια καύλα ούτε σε γαμήσι ρε...έχυνα μια ώρα!

...η γραφή,ξέρετε, δεν είναι το άλλοθι της σιωπης...

-Εγώ δεν τα σηκώνω αυτά, θα του στείλω μήνυμα και θα του την πω
-Κάτσε ρε Γιάννα, σκέψου το λίγο ακόμα
-Δεν έχω να σκεφτώ τίποτα, τέτοιες στραβές έγω δεν τις γουστάρω.
-ε εντάξει μπορεί κατι να του έτυχε
-τι να του έτυχε ρε Αποστόλη; Εγώ απο προχθές που τα φτιάξαμε τον έχω τρελάνει στα μηνύματα, κι αυτός να μου στελνει ένα άντε το πολύ δύο; Ειπαμε έχει δουλειά και χθες και προχθές Οκ δεν είπα τίποτα! Αλλά τα κωλοκινητα τι τα έχουμε; Πως θα μου δείξει οτι ενδιαφέρεται;Ολο δεν έχει κάρτα και δεν έχει κάρτα. Α οχι ή τα έχουμε ή δεν τα έχουμε να αποφασίσει! (δεν κατάλαβα όμως αν τα έχει με άνθρωπο ή με το κινητό της)
-τι κινητό έχει;
-Nokia μια μαλακία φιγουρατζίδικη
-Και τι θα του γραψεις;
-Ξέρω εγώ... (γράφει με άπίστευτη ταχύτητα με τον αντιχειρα του χεριού της σχεδόν πιο γρήγορα απο ότι μιλάει...και με ενα χαμόγελο πατάει με δύναμη ένα πληκτρο...προφανώς το πληκτρο της αποστολής)οχι για να ξέρει με ποιαν έχει να κάνει (εγώ θα έλεγα: να ξέρει με τι μοντέλο κινητού έχει να κάνει...πιθανόν το δικό της Motorola να υπερισχύσει του δικού του Nokia. Ακούγεται ο ήχος εισερχομένου μηνύματος...το διαβάζει) τιιιιιι;;;;; Δεν το πιστεύω! Τον παλιομαλάκα (αναλύεται σε δάκρυα)
-τι έγινε;
-Με χώρισε ρε...λεει πως τον κουράζω και πως τον έχω πνίξει και θέλει χώρο και χρόνο να αναπνεύσει
-Ε εχει δίκιο... τόσα μηνύματα...
-Τον αγαπαω ρεεεε (πότε το κατάλαβε; ανάμεσα στο 305ο και στο 306ο μήνυμα;) είχα επενδύσει πάνω του (μωρε η cosmote (?) να δεις πόσα επένδυσε πανω σου)...τόσα μηνύματα..
-ελα ησύχασε... θα το ξεπεράσεις...
-τι θα κάνω τώρα; (μήπως να αγοράσεις ένα αλλο κινητό?)

...ούτε η σιωπη το άλλοθι της εγκράτειας

(οι δύο ιερείς προχωρούσαν δίπλα δίπλα κατα μήκος της Αδριανού περνώντας έξω από όλα τα καφέ και τα εστιατόρια γεμάτα από κόσμο. Σιωπηλοί με ένα λάγνο βλέμμα, με ένα αδηφάγο βλέμμα που κατέτρωγε τις σάρκες όποιου σώματος είχε την τύχη να βρεθεί στο οπτικό τους πεδίο. Οποιουδήποτε σώματος ανδρός η γυναικός που δεν κρυβόταν πίσω απο ρούχα σχήματος και ιερωσύνης πίσω απο τα κατ αναγκη μακριά γένια και μαλλιά. Αυτό το ζηλόφθονο, νοσηρό, ανίερο βλέμμα, του απο τον Θεό εντεταλμένου για τα ανθρώπινα άρα και αμαρτωλα. Βουβοί χωρίς να έχουν να πουν τίποτα που να αξίζει ούτε καν σκεφτόμενοι προσευχές και αγιορίτικους χαιρετισμούς που μόνο ακουστά τους έχουν...βουβοί με χαμηλωμένο το γεμάτο έπαρση βλέμμα τους...με σφιγμένο ερμητικά το βρωμερό τους στόμα για να μην τους ξεφύγει η επιθυμία το παθος και η αδυναμία... γιατι αυτο το αγιο κολαστήριο της άθλιας σιωπής τους, τους εξασφαλίζει τον ηλίθια κολασμένο παραδεισό τους)

...η ομιλία επιτελει καθαρούς σκοπούς...έχει ξεκάθαρους στόχους (ή πρέπει να έχει)

-Πως πάει;
-Χαλαρα.
-Πόσα;
-50 ευρώ
-Πίπες κάνεις;
-Πίπες κάνω...φιλιά μη ζητήσεις
(Ο άντρας γύρω στα 40, το αγόρι γύρω στα 25. Το αγόρι μπηκε στο αμάξι και εφυγαν)

Τι σε κάνει άραγε να παίρνεις πίπες αλλά να μη φιλάς; Πόσο σιχαμένο μπορει να είναι ένα στόμα απο μια πούτσα ή ένα μουνί; Πόσα μικρόβια (!) έχουν τα χείλη και πόσα μια βάλανος ή μια κλειτορίδα;
Αν κρίνω απο αυτά που ξεστομίζουμε καθημερινα (ή από αυτά που πεισματικά εγκλωβίζουμε ανάμεσα στα δόντια, αρνούμενοι να τα εκφράσουμε)...αλλά οχι δεν θα πω...το αφήνω σε σας...

Γιατι άραγε δεν φιλάμε απλά, τόσο όσο ασίγαστα μιλάμε, όσο βουλιμικά τρώμε, όσο με βία σιωπούμε, όσο πρόστυχα γλείφουμε (μεταφορικά και κυριολεκτικά);

Απορώ αν και δεν κάνω κάτι διαφορετικό...μέλος αυτού του κόσμου είμαι κι εγώ...και η ειρωνία είναι οτι το χαίρομαι!!!

Καληνύχτα!

Μια τόσο ξαφνική απουσία!

2005-06-15T11:11:00.000+03:00

Θα επανέλθω λίαν συντόμως! Μια ανασύνταξη πάντα επιβάλλεται μετά από περιόδους δοκιμασίας. Προς το παρόν τσεκάρω και συλλογίζομαι! Διαπιστώνω και συμπεραίνω! Θα έρθει καιρός...είμαι σίγουρος! Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι ξαφνικές απουσίες υπόσχονται δριμύτερες επανεμφανίσεις! Είναι που ακόμα ψάχνω και με ψάχνουν! Για λίγο ακόμα κρυμμένος, η χαρά της ανεύρεσης θα δικαιώσει την αρχική μου πρόθεση!
Εδώ είμαι και παρακολουθώ μέχρι νεωτέρας...έστω και αθέατος!
Εις το επανιδείν!

Δεν είμαι "εδώ"...

2005-05-27T10:27:00.000+03:00

Τι γίνεται αν δεν προφταίνεις να ασχοληθείς με τη συντήρηση του μύθου σου και παρ όλα αυτά τον επιβεβαιώνεις καθημερινώς πανηγυρικά;
Αλλο ένα σαββατοκύριακο έφτασε...
Εστω!

Απλά πράγματα!

2005-05-21T16:21:00.000+03:00

Και επειδη ουτε τη διάθεση έχω αλλά ούτε και τη νοημοσύνη, μάλλον, να ασχοληθώ με την επικαιρότητα ή τα κοινωνικοπολιτικοπολιτιστοκοοικονομικά δρώμενα, είτε αστειευόμενος, είτε σατιρίζοντας, είτε προβάλλοντας δεόντως (ή υπέρ του δέοντος) την κατα τα άλλα πολύπλευρη κουλτούρα μου, θα σιωπήσω αυτό το Σαββατοκύριακο βλέποντας Παρατράγουδα (γιατι η Αννίτα ξέρει να παίζει μπάλα και τη γουστάρω) , απολαμβάνοντας τον ανακάμπτοντα θεσμό της Eurovision (γιατι μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια), βλέποντας διάφορες ταινίες στο dvd (για να έχω και ένα άλλοθι) ή τσόντες (γιατι απλά με καυλώνουν),κάνοντας σεξ (για να ξεκαυλώσω) ή κάνοντας ένα σωρό άλλα ασήμαντα πράγματα που για έναν περίεργο λόγο ανάγονται σε σημαντικά όπως συνήθως συμβαίνει σε αργόσχολους ανθρώπους!
Κάπου εκεί έξω κάποιος ξένος φωνάζει και επιδεικτικά αρνούμαι να του απαντήσω...θα φύγει...όπως κάνει καιρό τώρα!
Καλυτερα έτσι!

Sweet Charity

2005-05-20T09:57:00.000+03:00

Για άλλη μια φορά το τραπέζι που παράθεσα είχε την αναμενόμενη επιτυχία!
Λαμόγια, σούργελα και λοιποί λιμάριδες προσέτρεξαν να στρωθούν στη μάσα, καταβροχθίζοντας με βουλιμία το εκλεκτόν έδεσμα που τους μαγείρεψα!
Είμαι και καλός μάγειρας βέβαια! Εγω -φυσικά- έμεινα για άλλη μια φορά νηστικός!
Δεν απελπίζομαι! Ολο και κάποιος θα βρεθεί να καλέσει κι εμένα σε προσχεδιασμένου εγκλήματος δείπνο! Τόσα και τόσα γίνονται! Ελπίζω κάποιος να μου ανταποδώσει τα δέοντα! Να δεις τι λέει μια προφητεία....
"...πυρ φλογιζόμενον αποσβέσει ύδωρ και ελεημοσύνη εξιλάσεται αμαρτίας. ο ανταποδιδούς χάριτας μέμνηται εις τα μετά ταύτα και εν καιρώ πτώσεως ευρήσει στηρίγματα."
Ευτυχώς πάντα θα υπάρχει το αλλοθι της ελεημοσύνης για αποτρόπαιες πράξεις!
Εξ άλλου με τις καλύτερες προθέσεις... έχουν γίνει τα χειρότερα εγκλήματα.
Τις αγορεύειν βούλεται;

Καλή όρεξη!

2005-05-17T00:46:00.000+03:00

Λεω να μη γράψω σήμερα τίποτα (αρκετά bloggs διάβασα και σχολίασα) και σαν χαρωπό παιδί να παρω το καλαθακι μου και να πάω να μαζέψω μανιτάρια (κατά Εξάρχεια μεριά και αν δεν μου κάτσει θα ανέβω προς Μαρούσι)...ελπίζω να βρω τα πιο δηλητηριώδη...έχω τραπέζι αύριο!
Και να δεις που θα έρθουν πολλοί ... παρ όλο που ξέρουν το ποιον μου!
Πάντα υπαρχει χώρος όμως και για άλλους!
Ολοι οι ...καλοί (λέμε τώρα!) χωράνε!
Καλή όρεξη...για τη χώνεψη δεν παίρνω και όρκο!

Ανθοκομική έκθεση

2005-05-15T23:29:00.000+03:00

Πέρασα μια βόλτα απο την ανθοκομική εκθεση στην πλατεία Κοτζιά. Έβλεπα τους υπαλλήλους να προσπαθούν να διαφημίσουν την πραμάτια τους , όσο μπορούσαν καλύτερα...όλα αυτά τα...φυτά με τα φύλλα τους, τα άνθη τους, τα αγκάθια τους, τους καρπούς τους κλπ, αλλά και όλους αυτούς τους υποψήφιους αγοραστές, νοικοκυρές, γιαγιάδες, straight και gay ζευγάρια, αργόσχολους κλπ, σχολιάζοντας, πιάνοντας, μυρίζοντας,αγοράζοντας ή προσπερνώντας.
Κοίταξα από περιέργεια να δώ αν κάποιος από όλους αυτούς τους ανθρώπους γελάει αν αστειεύται, κοίταξα να δώ αν κάποιος χαίρεται με όλη αυτή τη διαδικασία... όλοι φαινόντουσταν σοβαροί, προσηλωμένοι στον σκοπό τους, πολλοί ήταν μάλιστα μουτρωμένοι και κουρασμένοι απο την προσπάθεια.Κι εγώ δεν πήγαινα πίσω...κάπως έτσι θα φαινόμουν σε αυτούς που με έβλεπαν.Ασχετα αν κανείς δεν έδινε σημασία ή δεν το παρατήρησε! Κι όμως δεν είμαι έτσι στην πραγματικότητα! Το αντίθετο θα έλεγα!
Πήγα να αγοράσω μερικά λουλούδια από ένα περίπτερο που αντικειμενικά ήταν πολύ φροντισμένο με πολύ καλής ποιότητας φυτά...και αρκετά φτηνά. Φώναξα τον υπάλληλο που εκείνη την ώρα μεταφύτευε σκυθρωπός καποια βοτάνια. Τα χέρια του ήταν βρώμικα και τα νύχια του μαύρα. Του μίλησα απο την αρχή με οικειότητα , αστειεύτηκα, χαζολόγησα. Ο υπάλληλος ξαφνικά φωτίστηκε και ενεργοποιήθηκε έγινε πιο πρόθυμος να με εξυπηρετήσει! Μου έδωσε διάφορες συμβουλές αλλά και αστειεύτηκε μαζί μου! Σε καποια στιγμή ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια με ένα αστείο που είπε, κάνοντας τον υπόλοιπο κόσμο να μας κοιτάξει με περιέργεια. Απο αντίδραση άφησα ένα ακόμη πιο τρανταχτό γέλιο. Κάθισα 10 λεπτά στο περίπτερό του! Αγόρασα τελικά δύο- τρια λουλούδια. Μου έκανε και έκπτωση! Τον χαιρέτησα εγκάρδια και έφυγα.
Στάθηκα λίγο παράμερα, μια κυρία πλησίασε τον ίδιο υπάλληλο και με ύφος 15 καρδιναλλίων άρχισε να τον πυρπολεί με ερωτήσεις για τις τριανταφυλλιές χωρίς καν να τον κοιτάξει. Μετά από μισή ώρα ακατάλυπτου διαλόγου και εξειδικευμένων (τάχα) ερωτήσεων σουρεαλιστικού περιεχομένου στις οποίες ο υπάλληλος προσπαθούσε να απαντήσει για να σταθεί επάξια στο ύψος των περιστάσεων, η κυρία με ξινισμένο ύφος απεφάνθη ότι δεν της άρεσαν οι τριανταφυλιές του, γιατι δεν είχαν ανοιγμένο ούτε ένα μπουμπούκι για αυτό και τις πούλαγε φθηνά! Του έκανε μια προσβλητική παρατήρηση για την "βρώμικη" εμφάνισή του και εφυγε αγέρωχα όπως είχε έρθει,φτιάχνοντας τα φρεσκοβαμμένα μαλλιά της με τα γέρικα χέρια της, τα γεμάτα δαχτυλίδα και βραχιόλια, αφήνοντας άναυδο τον υπάλληλο που είχε παρει και πάλι το σκυθρωπό του ύφος του, ο οποίος συνέχισε την δουλειά που είχε αφήσει στη μέση. Πιθανόν να το έκανε και στο επόμενο περίπτερο που θα πήγαινε! Πιθανόν...
Λίγο αργότερα την είδα να παρακαλάει να αγοράσει(στην διπλάσια τιμή) μια άρρωστη από ωίδιο και περονόσπορο τριανταφυλιά (η ειδήμων!!!) αλλά με υπεροχα άνθη, από έναν υπάλληλο καθαρό και περιποιημένο που δεν της έδινε καμμία μα απολύτως καμμία σημασία.
Φεύγοντας απο εκεί χωρις να το σκεφτώ σιγοψιθύρισα (σύμφωνα με τη προσφιλή μου συνήθεια τελευταία)έναν στιχο τραγουδιού:
"...να ρχεται το καθε τσόλι να ρωτάει σ αυτή την πόλη πόσο παει, πόσο πάει, πόσο πάει το μαλλί"

ΥΓ.Γιατι άραγε έγραψα αυτό το post? Τι μου θυμίζει να δεις....τι μου θυμίζει....

Στο βάλτο του μυαλού μου!

2005-05-12T22:21:00.000+03:00

"Ακόμα μια ουράνια μέρα..."
Οχι δεν ειμαι η Γουίννι απο τις "Ευτυχισμένες μέρες" του Μπέκετ, αν και τελευταία ολο και πιο πολλά κοινά σημεία με αυτήν ανακαλύπτω στον εαυτό μου. Αυτό το πελώριο βουνό απο σκουπίδια που κοντεύει να με πνίξει, έχει κάνει το μυαλό να βουλιάζει στο βάλτο της απραξίας και της αδράνειας. Προσπαθώ σαν κι αυτή να ακονίσω το πνεύμα (πριν το παραδώσω) επιτελώντας εργασίες άσκοπες, ξεστομίζοντας φράσεις ανούσιες χωρίς ειρμό για όποιον δεν γνωρίζει και όποιον δεν αντιλαμβάνεται! Ισως και για μένα να μην έχουν κανενα νόημα πια όπως παλιά, αλλά η συνεχής επανάληψή τους αναπαράγει ένα πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν, βοηθώντας με να αντιμετωπίσω το επερχόμενο μέλλον.
Δεν είναι ότι αδυνατώ είναι ότι αρνούμαι! Μια άρνηση απέναντι σε κάθε τι που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία καταστροφικό ή τεχνιέντως αστραφτερό και ανεπανάληπτο!
Είναι απο εκείνες τις μέρες που η σκέψη καταλαμβάνει ολόκληρο το είναι, που η σκέψη αναλαμβάνει το ρόλο της πράξης μέσα στην απόλυτη απραξία που την χαρακτηρίζει. Μπορώ και το κάνω ευθαρσώς (ή θρασυδείλως)να σκέφτομαι ασίγαστα για μέρες ολόκληρες , να σκέφτομαι άτακτα και ακούραστα. Να στεκομαι ώρες ολόκληρες μπροστά στο θηριώδες πληκτρολόγιο και τη γιγαντιαία οθόνη του δαιμονισμένου laptop μου και να μην μπορώ να κάνω φράσεις τις λάθρες σκέψεις μου. Μπορώ να βρίσκω άλλοθι και δικαιολογίες (οπως αυτό εδώ το blog) για να αποφύγω οτιδήποτε συγγενεύει με αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να κάνω. Και μόνο αυτή η λέξη καθιστά την κάθε ενέργειά μου a priori άκυρη και αγευστη!
Είναι οι μέρες που ότι κι αν γράφω καταλήγει να είναι ανόητο, αμφίσημο και ποταπό!
"Καλός μόνο για ύπνο..."
Και είναι αλήθεια! Οι καναπέδες γίνονται μέρη καθαγίασης και ο ύπνος τελετουργία! Δεν σταματώ ακόμα και σε αυτούς τους μικρούς διακοπτόμενους αμέτρητους μέσα στη μέρα μικρούς υπνάκους να σκέφτομαι για το τι θα ΕΠΡΕΠΕ να κάνω και δεν το κάνω όχι απο αντίδραση αλλα γιατι απλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς! Κοιμάμαι σκεπτόμενος και σκέπτομαι κοιμώμενος σε μια ατέρμονη εναλλαγή αυτών των συγγενικών καταστάσεων!
Και ακόμα όταν επειχειρώ να γράψω κάτι...οτιδήποτε, είναι περισσότερο σαν όνειρο με εφιαλτικές προεκτάσεις παρά σαν μια πραγματική πραγματικότητα!
"Ε, λοιπον αυτό που βρίσκω τόσο θαυμάσιο, ω μα τι έκτακτο το ότι δεν περνάει μέρα θα λέγαμε με το παλιό στύλ, το παλιό στύλ, σχεδόν ούτε μέρα χωρίς κάποια προσθήκη στη γνώση κάποιου οσοδήποτε μηδαμινή, si minime, the addition I mean, η προσθήκη εννοώ δεδομένου ότι κάποιος κάνει την προσπάθεια. Και εάν για ανεξήγητο κάποιο λόγο περαιτέρω προσπάθεια δεν είναι δυνατή, ε λοιπόν απλώς κλείσε τα μάτια, κλείσε τα μάτια και περίμενε να ρθει η μέρα, the happy day..."
Η αλήθεια είναι ότι ελπίζω σε αυτή τη μέρα όποτε κι αν ερθει! Γιατί θα έρθει...τη βλέπω στον ορίζοντα όσο κι αν το οπτικό μου πεδίο περιορίζεται απο το σωρό των σκουπιδιών όσο κι αν το μυαλό μου βαλτώνει στο έλος της άπραχτης σκέψης! Δεν έχει σημασία αν ερεθίζομαι από τα υγρά φυτά που δόλια μπλέκονται στα πόδια μου και με κρατούν ακίνητο, δεν έχει σημασία που οι οργασμοί είναι αλεπάλληλοι και συνεχώς εντονότεροι. Παντα ελπίζω σε αυτή την ευτυχισμένη μέρα της αποκόλλησης από την τωρινή μου ευτυχία! Ανεφχαρίστητη αυτή η ανθρώπινη φυλή...ναι το έχω ξαναπεί!
"Μυαλά ή μαλλιά; θα βουρτσίσω τα μαλλιά και θα χτενίσω τα μαλλιά; Ακούγεται κάπως άτοπον!Εσυ τι θα έλεγες Γουίλλι; Εσύ τι θα έλεγες Γουίλλι μιλώντας για τις τρίχες σου; Μυαλά ή μαλλιά;"
Είναι απο τις ερωτήσεις που μπορούν να με βασανίζουν ασταμάτητα κυρίως γιατι δεν μπορώ να δώσω μια ικανοποιητική απάντηση. Ειναι απο τις ερωτήσεις που με κάνουν ενίοτε αν και σπανια να αποφεύγω να χτενιστώ το πρωι μην τυχόν και χάσω κάποια τρίχα από τα μυαλά μου (ή τα μαλλιά μου;) και καταστεί αδύνατη οποιαδήποτε επανάκληση ή ανακληση (πε)περασμένης σκέψης. Σκέψης που τρέμω μην τυχόν και χαθεί κάπου στο πάτωμα ή στο σιφόνι του νιπτήρα. Ειναι κάτι που με δυσκολία θα αποδεχόμουν ως ατυχές γεγονός τουτέστιν ατύχημα! Χτενίζομαι μόνο όταν θέλω να ξεχάσω και τελευταία γίνεται ολο και συχνότερα!
"Words Words Words fail...λόγια λόγια , λέξεις, λέξεις, λέξεις, οι λέξεις φθίνουν, οι λέξεις αδυνατίζουν εξασθενούν εξαντλούνται τελιώνουν...words fail...οι λέξεις φθείρονται φθίνουν...words words words λογια λέξεις λεξεις λεξεις οι λέξεις...fail...φθινουν εξαντλούνται εξασθενούν μειούνται εξαντλούνται εξαντλούνται εγκαταλείπουν les mots vous lachent οι λέξεις σε παρατούν είναι φορές που και ακόμα αυτές σε εγκαταλείπουν..."
Τι αλλο μπορώ να πω εγώ; Μόνο να περιμένω τον βάλτο να κυριαρχήσει τα πάντα γύρω μου, να τον μάθω, να τον εξερευνήσω μέχρι το τέλος για να τον νικήσω με ευκολία. Ισως και να μην τα καταφέρω. Δεν θα πω ότι προσπάθησα θα πω ότι απετυχα και θα αποδεχτώ την ήττα μου!Θα χαρώ και Θα τραγουδήσω...
"Ω ναι, πραγματι αυτή ειναι μια ευτυχισμένη μέρα! Happy days are here again! Αλλη μια ευτυχισμένη μέρα στη μνήμη, ώ τι ωραία μέρα θα μείνει! Αλλη μια ευτυχισμένη μέρα, ακόμα μια ωραία μέρα!Τελος πάντων...ως τώρα!"
Το προσκαιρον του πραγματος....
Αναμένω...

ΥΓ. Ευχαριστώ Ρούλα, η μετάφρασή σου ακόμα με συντροφεύει...μετά απο τόσα χρόνια!

Πόση ανοησία υπάρχει στον κόσμο;

2005-05-09T21:47:00.000+03:00

Εξοργισμένος απο την κατάντια που μπορει να περιέλθει ένας άνθρωπος προσπαθώ εδώ και μέρες να καθησυχάσω το μυαλό μου σκεπτόμενος ότι η ζωή του καθενός είναι προσωπική και καμμία παρέμβαση τρίτων δεν είναι επιτρεπτή παρά μόνο στο επίπεδο της φιλικής υποστήριξης, άντε και σε κάποιες συμβουλές χωρίς να έχουν τη μορφή της νουθεσίας η της ύπουλης χειραγώγησης.
Ομως...
Πόσο μπορεις να μείνεις αμέτοχος όταν βλέπεις αγαπημένα πρόσωπα να αναλώνονται σε σχέσεις ακούσιας εξάρτησης με καταστοφικά αποτελέσματα; Το να είσαι αυτοκαταστροφικός έχει επικρατήσει πια να θεωρείται προσόν και κανοντάς το παντιέρα να διαλαλείς το περίεργον και αλλοπρόσαλον της υπαρξής σου θεωρώντας σε ξεχωριστό, ιδιόμορφα jazz τύπο καθόλα εναρμονισμένο σε έναν κόσμο που απαρτίζεται από χαρακτήρες alternative συμπεριφορών.
Ενα έχω να πω....ΜΑΛΑΚΙΕΣ!!!!
Δεν μπορώ να νοήσω ότι υποψιασμένα αν μη τι άλλο άτομα με λίγα ή πολλά χρόνια στην πλατη τους -χωρίς αυτό να είναι αλλοθι ή κάποια άλλη ιδιαίτερη ένδειξη- επίτρέπουν στον εαυτό τους τόση μα τόση ηλιθιότητα!!!
Πως είναι δυνατόν να έχει κάποιος τόση χαμηλή αυτοεκτίμηση, καμμιά αξιοπρέπεια, ίχνος αυτογνωσίας και να μην αντιλαμβάνεται ότι ο άνθρωπος με τον οποίο κατα τύχη και όχι ευσυνείδητα, διάλεξε να μοιραστεί τη ζωή του, είναι κλινικά ψυχοπαθής, κοινωνικά αποβλημένος, επαγγελματικά αποτυχημένος, συναισθηματικά ανάπηρος και κουβαλάει πάνω του πληγές πόνους και ιστορία που ακόμα και αυτός ο Μακιαβέλλι θα ένιωθε μαθητούδι μπροστά του! Πως μπορείς να εθελοτυφλείς πιστεύοντας -και μόνο γιατι αυτός σε έχει πεισει- ότι ξόφλησες σαν άνθρωπος αρνούμενος να δεις την πραγματικότητα θεωρώντας ότι μόνο αυτός και μόνο αυτός ο άνθρωπος σου αντιστοιχεί, δεχόμενος μοιρολατρικά μια λάθος στιγμή γνωριμίας και ατυχούς συνέχειας αυτής.
Πως μπορει να μην βλέπεις τα δείγματα φυλαργυρίας, αναισθησίας, δόλιας και ύπουλης συμπεριφοράς που μόνο σκοπό έχουν την πλήρη εξόντωση και καταστροφή σου.
Ποιος μύθος και ποιος θρύλος θα δικαιώσει τόση ανοησία;
Οι λέξεις λιγοστεύουν τελειώνουν ωχριούν μπροστά σε τόση ηλιθιότητα. Και λυπάμαι, όχι γιατι συμβαίνουν αυτά τα πράγματα αλλά γιατι υπάρχουν μερικοί που τα επιτρέπουν τα ανέχονται και τα καλλιεργούν. Δεν θα γίνω σωτήρας κανενός αλλά μπορώ να γίνω επικριτής και αγενής ακόμα σε ανθρώπους που αγαπώ ακόμα κι αν με αυτό τον τρόπο τους χάσω για πάντα. Καλύτερα να μην ξέρω όντας απών παρά να ξέρω όντας παρών! Η άγνοια σώνει τις περισσότερες φορές, έστω και αν θεωρείται άμετρα εγωιστικό.
Ακούτε εσεις έξω; ή στο βρόντο μιλάω.
Δύσκολη εποχή για χιονάτες και βασιλόπουλα! Μακάρι το κτήνος που κρύβουμε μέσα μας να ξυπνήσει κάποτε, φτάνουν πια οι πρίγκηπες που ειναι στην ουσία βάτραχοι!
Στο δάσος τα νεκρά δέντρα ξέρουν και πέφτουν κατάχαμα, στις πόλεις οι νεκροί χαρακτήρες συντηρούνται όσο δεν υπαρχουν "τσεκούρια" να τους "διαμελίσουν"! Οσο υπαρχουν ζώντα υποστηρίγματα να σώνουν τον αθλιο έτσι κι αλλιώς εαυτό τους!
Πότε θα ηχήσουν οι σάλπιγγες? Πότε θα ξυπνήσουν μερικοί απο τον αιώνιο ύπνο τους?
Θεεεεεε.......

Χαμένος στα σαββατοκύριακα!!

2005-05-07T01:11:00.000+03:00

Η δυσλεξία της επιθυμίας και η απομόνωση του πάθους μέσα σε άηχες φράσεις και άστοχες πράξεις πολλές φορές με καταστροφικά αποτελέσματα οδήγησαν και αυτή τη βδομάδα σε ένα πολλά υποσχόμενο σαββατοκύριακο. Οχι ότι επιμένω πια σε μια πιο ευοίωνη έκβαση, έχω σταματήσει τις προσπάθειες καιρό τώρα , προσδοκώ όμως σε μια ξαφνική εξέλιξη, σε κάτι ανέλπιστο και ασυνήθιστο ή σε κάτι απελπιστικά συνηθισμένο αναμενόμενο αλλά και γοητευτικό συνάμα!
Δεν είναι που φοβάμαι να μιλήσω, δεν είναι που αρνούμαι να φωνάξω πέρα απο τον ορίζοντα, στις παρυφές εκείνου του βουνού που αγέρωχα στέκεται χρόνια τώρα για να το καθυποτάξω. Ποιος μπορει εξ άλλου να εξημερώσει τη φύση; ποιος μπορει να κυριαρχήσει πάνω της χωρίς να υποστεί τις συνέπειες μια τόσο υβριστικής πράξης;
Αλλο ένα σαββατοκύριακο έρχεται για να με οδηγήσει σε ένα δημιουργικό αδιέξοδο, και σε μια ένδοξη πάλι με το τίποτα.
Θα χαθώ πάλι μέσα σε συγκεχυμένες ρήσεις, ενεργοπαθητικά ρήματα, ατυχείς επιθετικούς προσδιορισμούς και φράσεις που δεν γίνονται κατανοητές προτάσεις. Πρόστυχα ευλαβικές σκέψεις, λόγια, λέξεις που χάνονται στον άνεμο κυρίως τα Σάββατα για να επανέλθουν ως κήβδιλες προσευχές ξωτικών και μικρών δαιμόνων τα πρωινά των Κυριακών.
Δεν είναι που δεν ξέρω που και πως να απευθυνθώ, δεν είναι που δεν θυμάμαι οικεία κακά και αλλότριες ευτυχίες. Ποιος μπορεί εξάλλου να κατηγορήσει κάποιον που δεν μπορει να διαχωρίσει το όνειρο απο την πραγματικότητα;
Αλλο ενα σαββατοκύριακο έρχεται μετα βαϊων και κλάδων...και ένας άλλος Χριστός θα μπεί στην πόλη των ουρανών για να δοξασθεί να συλληφθεί να μαστιγωθεί να σταυρωθεί να πεθάνει και να αναστηθεί...και παντα θα υπάρχει ένας απιστος Θωμάς για να το αμφισβητήσει και να αμφισβητηθεί ακόμα και απο την ίδια του την ύπαρξη.
Δεν μπορώ τις συγκρίσεις, είμαι το αντίθετο του ολοφάνερου και το όμοιο του απόκρυφου,έστω κι αν ακόμα είναι χαμένο στο βυθό της Νεκράς θάλασσας.
Μη δίνετε σημασία... είναι φορές που λέω ότι θα πρέπει να γράφω πιο κατανοητά και διόλου δυσνόητα ... το προσπαθώ... και τελικά νομίζω ότι το καταφέρνω...ίσως όχι για τους πολλούς αλλά το καταφέρνω.
Είμαι ήδη χαμένος σε ένα ακόμη σαββατοκύριακο....έχει ήδη αρχίσει να βρέχει.... ο θόρυβος της βροχής όπως και ένα ενοχλητικό τραγούδι που δεν καταλαβαίνω το νόημα των στίχων του, καλύπτουν την αηχη κραυγή μου που έτσι κι αλλιώς δεν θα έσπαγε ποτέ το φράγμα της σιωπής.
Η ουσία δεν βρίσκεται στο νόημα αλλά διάσπαρτη πίσω από τις λέξεις, σε σημεία που ανθρώπου μάτι δεν φτάνει με ευκολία γιατι συνήθως περνά και προσπερνά αδιάφορα. Και το μόνο που με θυμώνει είναι η αδιαφορία....μπορεις να με αγαπήσεις, να με μισήσεις , να με βρίσεις, ίσως και να σε αφήσω να με χτυπήσεις, μόνο μην αδιαφορήσεις...αυτό θα με σκοτώσει...πίσω απο τις λέξεις λοιπόν και ο υποψιασμένος φίλος ή εχθρός θα νιώσει!
Δεν ειμαι για τους πολλούς είναι αλήθεια, θα το ήθελα όμως!
Αλλο ένα σαββατοκύριακο έχει έρθει και ο νοών νοείτω!

Εν αρχη ην ο λόγος....

2005-05-06T03:26:00.000+03:00

Το απρόσωπον του πραγματος...
Καθένας έχει την παραμύθα που τον βολεύει. Αυτή που φτιάχνει στο κεφάλι του και τη ζει καθημερινά. Προσωπικά μ αρέσουν οι παραμύθες. Τις αναζητάω,τις κατασκευάζω και πολλές φορές τις προσαρμόζω σε άτομα, λάθος τις περισσότερες φορές. Μια χαρά είμαι με τις παραμύθες που κατασκευάζω και ειμαι συνεπής προς αυτές. Τις προσέχω και τις συντηρώ. Για όσο παει. Οσο ο απέναντι με κάνει και τις πιστεύω δεν έχω κανένα πρόβλημα, παρασύρομαι και ξεχνιέμαι. Αρκεί να μη μου τη χαλάσει. Να μη μου κάνει τη στραβή και μου τη χαλάσει. Τότε γίνομαι killer. Μπορώ να σκοτώσω και να σκοτωθώ κι εγώ μαζί. Εχω πεθάνει έτσι άπειρες φορές και πάλι ζωντανεύω έτοιμος για την επόμενη παραμύθα που θα μου εξάψει τη φαντασία. Μ αρέσει να μου μιλάνε να με παραμυθιάζουν με ένα σωρό ιστορίες μύθους και θρύλους.Δεν με ενδιαφέρει το ψέμα ή η αλήθεια, αρκεί να είσαι καλός παραμυθάς. Εκστασιάζομαι,φθάνω σε οργασμό, χάνομαι ανάμεσα σε γραμμές λέξεις, λόγια και λάγνες επιθυμίες. Με το μυαλό μου φθάνω το παραμύθι στα άκρα, εκεί που κανείς δεν μπορει να αμφισβητήσει και να διαψεύσει. Μεθάω με τα γυναικεία πλανέματα, ζαλίζομαι με την αντρική αδιαφορία, διψάω για εκείνη τη στιγμή που ασυναίσθητα θα με βάλει στον άλλον κόσμο....στον κόσμο που η δική μου ανηθικότητα θα είναι η επιτομή της ηθικής για τους υπόλοιπους.
Στον κοσμο που η πίστη δεν θα συγχέεται με τη θρησκοληψία...ναι είμαι πιστός αλλά οχι θρησκόληπτος.
Είμαι πιστός κυρίως στους ανθρώπους, για την ακρίβεια είμαι πιστός στους άνδρες και στις γυναίκες σε οποιοδήποτε επίπεδο σχέσης και επικοινωνίας. Δεν είμαιι όμως ευκολόπιστος...ίσως είμαι λίγο αθώος αλλά σε καμμία περίπτωση αδαής. Μπορεί να με καταφέρεις και να με κάνεις να δω την παγίδα σαν λούνα παρκ και να μη νιωσω τον κίνδυνο...να μπερδέψω την απειλή με την υπόσχεση...ειμαι επιρρεπής στην τέχνη και σε όλους τους τεχνίτες. Οχι οχι σαν αλλοθι αλλά σαν κίνητρο!
Ναι μ αρέσουν οι παραμύθες όσο φροντίζεις να με κρατάς εν εγρηγόρση και εν επιφυλακή... οσο καταφέρνεις να με κάνεις να βλέπω τον κόσμο με τα μάτια κλειστά...κι εκεί κάπου στην ακρη των χειλιών μου να νιωσω την πίκρα του δικού σου φιλιού...
Είναι μεσάνυχτα...και τα μάτια κλείνουν...κάπου μέσα σε ενα άλλο δωμάτιο ενα κορμί περιμένει να πλαγιάσω δίπλα του και δεκάδες άλλα θα ήθελαν να με είχαν κοντά τους...αδυνατώ αλλά ελπίζω!
Ειναι σχεδόν ξημέρωμα και λέω να αφήσω το λόγο να μεγαλουργήσει μέσα στη σιωπή...για μια ακόμη φορά!
Θα είμαι εδώ για όποιον με ζητήσει...ετσι απρόσωπα...συνεπής πάντα σε αυτό που κατασκέυασα για τον εαυτό μου σε δημόσια έκθεση.
Θα σας ξαναβρώ...αναμεσα σε θρύλους, μύθους και ανείπωτες περιπέτειες
Ειθε.....
???